Από την επανένωσή τους το 2010, οι System of a Down (SOAD) κινούνται σε ένα παράδοξο καθεστώς, πραγματοποιώντας τεράστιες περιοδείες, αλλά χωρίς να προσφέρουν νέο υλικό στους θαυμαστές τους, εν μέσω φημών για δημιουργικά αδιέξοδα. Αν και η πρόσφατη συναυλία τους στο Tottenham Hotspur Stadium στις 15 Ιουλίου δεν έφερε νέα τραγούδια, απέδειξε περίτρανα ότι το συγκρότημα δεν παίζει απλώς για τα χρήματα.

Με μια εμφάνιση που ξεχείλιζε από ενέργεια, οι System of a Down απέδειξαν γιατί θεωρούνται κορυφαίοι του είδους. Ο κιθαρίστας Daron Malakian καθοδήγησε το κοινό με το δικό του εκρηκτικό στυλ, ο μπασίστας Shavo Odadjian εντυπωσίασε με τη σκηνική του παρουσία, ενώ ο Serj Tankian επιβεβαίωσε το εύρος της φωνής του, περνώντας με ευκολία από τις growl ερμηνείες στην όπερα, ακόμα και σε αναπάντεχα νιαουρίσματα.

Το μουσικό τους μείγμα, επηρεασμένο από ονόματα όπως οι Dead Kennedys, Faith No More και ο Frank Zappa, παραμένει αποπροσανατολιστικό αλλά βαθιά εμπνευσμένο. Κομμάτια όπως τα Suite Pee και Chic’n’Stu διατηρούν την αρχική τους ορμή, συνδυάζοντας την τεχνική αγριότητα με μια σχεδόν διεστραμμένη ποπ αισθητική.

Η πολιτική χροιά των τραγουδιών τους, που εδώ και 25 χρόνια εστιάζει στην οργή για την κοινωνική παρακμή και τον πόλεμο, μοιάζει σήμερα πιο επίκαιρη από ποτέ. Στο εναρκτήριο κομμάτι BYOB, το ερώτημα του Serj Tankian για το «γιατί στέλνουν πάντα τους φτωχούς στον πόλεμο» αντηχεί με τρομακτική ακρίβεια στις σύγχρονες συνθήκες. Παρά την απαισιοδοξία για το μέλλον που πηγάζει από τους στίχους τους, η συναυλία λειτούργησε ως μια λυτρωτική κραυγή στο σκοτάδι, επιβεβαιώνοντας ότι η οργή των System of a Down παραμένει μια κινητήρια δύναμη που μετατρέπει τη σκηνική παρουσία τους σε μια συναρπαστική εμπειρία.