Οι πτώσεις αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του Tour de France, ωστόσο η πρώτη εβδομάδα της φετινής διοργάνωσης ανέδειξε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο πόσο δύσκολη είναι η διαχείριση των διασείσεων σε ένα άθλημα όπου ο χρόνος είναι ο απόλυτος κυρίαρχος. Από τους οκτώ αθλητές που εγκατέλειψαν τον αγώνα από την έναρξή του στη Βαρκελώνη στις 4 Ιουλίου, οι τρεις αποσύρθηκαν λόγω διάσεισης.
Πρόκειται για τον Γάλλο Clement Berthet της Groupama-FDJ United, τον Ολλανδό Alex Molenaar της Caja Rural-Seguros RGA και τον Νορβηγό Torstein Traeen της Uno-X Mobility, ο οποίος μάλιστα είχε φορέσει για λίγο την κίτρινη φανέλα του πρωτοπόρου. Κοινό χαρακτηριστικό και των τριών ήταν ότι μετά την πτώση τους ολοκλήρωσαν κανονικά το στάδιο και αποχώρησαν μόνο το βράδυ, αφού ολοκληρώθηκαν οι απαραίτητες ιατρικές διαγνώσεις.
Ο Xavier Bigard, ιατρικός διευθυντής της Διεθνούς Ένωσης Ποδηλασίας (UCI), υπογραμμίζει πως η διάγνωση επί τόπου παραμένει εξαιρετικά απαιτητική. «Δεν είναι καθόλου ικανοποιητικό να βλέπουμε αθλητές να διαγιγνώσκονται με διάσειση αφού έχουν ήδη επιστρέψει στον αγώνα», δήλωσε χαρακτηριστικά στο πρακτορείο Reuters.
Το ισχύον πρωτόκολλο, που εισήχθη το 2021, επιβάλλει άμεση αξιολόγηση από το πρώτο άτομο που φτάνει στον αθλητή – συνήθως έναν μηχανικό της ομάδας. Εάν ανιχνευθούν τουλάχιστον δύο ενδείξεις, όπως ναυτία, πόνος στον αυχένα, αποπροσανατολισμός ή αστάθεια, ο αθλητής πρέπει να αποχωρήσει. Σε διαφορετική περίπτωση, μπορεί να συνεχίσει μέχρι την ολοκλήρωση του σταδίου, όπου ακολουθεί πιο ενδελεχής εξέταση διάρκειας 10 λεπτών.
Όπως επισημαίνει ο Mathieu Le Strat, ιατρικός διευθυντής της Groupama-FDJ United, το πρόβλημα έγκειται στην πίεση του αγώνα: «Ο ποδηλάτης βρίσκεται μέσα στη δίνη της κούρσας και θέλει αμέσως να ανέβει στο ποδήλατο. Είναι πρακτικά αδύνατο να διενεργηθούν εξειδικευμένα τεστ στην άκρη του δρόμου». Την άποψη αυτή συμμερίζεται και η Florence Pommerie, επικεφαλής γιατρός του Tour de France από το 2010, τονίζοντας πως η διάσειση δεν έχει ένα συγκεκριμένο σημάδι, αλλά απαιτεί συνδυασμό ενδείξεων που συχνά εμφανίζονται με καθυστέρηση.
Αν και υπάρχει πλέον καθολική επίγνωση του κινδύνου, η φύση του αθλήματος παραμένει η μεγαλύτερη πρόκληση. Η ανάγκη του ποδηλάτη να μην χάσει πολύτιμα δευτερόλεπα στη γενική κατάταξη αποτελεί το σημαντικότερο εμπόδιο για την απόλυτη εφαρμογή των πρωτοκόλλων ασφαλείας.
