Για πολλούς απογόνους των σκλάβων, μια επίσημη συγγνώμη για το διατλαντικό δουλεμπόριο δεν ισοδυναμεί με δικαιοσύνη. Καθώς το αίτημα για αποζημιώσεις κερδίζει έδαφος, οι φωνές που υψώνονται τονίζουν ότι η αναγνώριση χωρίς ουσιαστική δράση δεν μπορεί να απαλύνει τον πόνο γενεών, τον εκτοπισμό και την εκμετάλλευση που υπέστησαν εκατομμύρια άνθρωποι.
Η συζήτηση αναζωπυρώθηκε μετά το συνέδριο «Next Steps» που πραγματοποιήθηκε στην Accra της Γκάνα μεταξύ 17 και 19 Ιουνίου. Στην εκδήλωση συμμετείχαν αρχηγοί κρατών, νομικοί εμπειρογνώμονες και εκπρόσωποι της αφρικανικής διασποράς, λίγους μήνες αφότου η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ υιοθέτησε ένα ψήφισμα, το οποίο υποστηρίχθηκε από 123 χώρες, αναγνωρίζοντας το διατλαντικό δουλεμπόριο ως ένα από τα ειδεχθέστερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.
Παρά τη θέσπιση ενός πλαισίου 19 σημείων που ζητά επίσημες συγγνώμες, μηχανισμούς αποζημιώσεων και επιστροφή πολιτιστικών αγαθών, πολλοί θεωρούν τη συγγνώμη ως επικοινωνιακό τέχνασμα. «Ένας κατά συρροή δολοφόνος θα πρόσφερε ευχαρίστως μια συγγνώμη αν έτσι απέφευγε τη φυλακή», σχολίασε ο Yaw Owusu Akyeaw της οργάνωσης African Diaspora 126+. Αντίστοιχη άποψη εξέφρασε ο επιχειρηματίας Marvin Walker, τονίζοντας πως τέτοιες δηλώσεις στερούνται γνήσιας μεταμέλειας.
Το δουλεμπόριο δεν κατέστρεψε μόνο όσους μεταφέρθηκαν δια της βίας· διέλυσε οικογένειες και στερεί από την Αφρική γενιές ανθρώπων, εργατικό δυναμικό και γνώση. Ο David Adofo, από το African Chamber of Content Producers (ACCP), υπογραμμίζει ότι το τραύμα μεταδόθηκε στις επόμενες γενιές, ενώ αναφέρθηκε σε αποικιοκρατικά προγράμματα όπως το Bantu Educational Kinema Experiment (BEKE), το οποίο προσπάθησε να επιβάλει ξένες αξίες στους Αφρικανούς.
Σε περιοχές της Γκάνα, όπως το Assin Manso, το Cape Coast και το Elmina, όπου οι αιχμάλωτοι οδηγούνταν στα «τελευταία λουτρά» πριν από τον ωκεανό, το ζήτημα παραμένει ακανθώδες. Για πολλούς, καμία συγγνώμη δεν μπορεί να προσφέρει λύτρωση για την απώλεια της ταυτότητας και της καταγωγής τους. Ο Πρόεδρος της Γκάνα John Dramani Mahama επιχείρησε να μεταφέρει τη συζήτηση πέρα από τον συμβολισμό, ανακοινώνοντας τη δημιουργία διεθνών οργάνων για τη δικαστική και πολιτιστική αποκατάσταση, ωστόσο οι απόγονοι παραμένουν επιφυλακτικοί, απαιτώντας ηθική και υλική δικαίωση.
