Το 2036, ο ηθοποιός Samuel West θα ανέβει στη σκηνή για να ερμηνεύσει το έργο «Η τελευταία μαγνητοταινία του Κραπ» του Samuel Beckett. Σε μια ιδιότυπη συνάντηση με τον χρόνο, ο 69χρονος τότε ηθοποιός θα ακούσει τη φωνή του ίδιου, ηχογραφημένη το 2006, όταν ήταν 39 ετών. Η παραγωγή αυτή αποτελεί μέρος της Samuel Beckett Biennale, ενός τολμηρού καλλιτεχνικού προγράμματος που θα διαρκέσει 12 χρόνια, οργανωμένο από τον Seán Doran μέσω του οργανισμού Arts Over Borders.
Το φεστιβάλ ακολουθεί τα χνάρια του κορυφαίου συγγραφέα σε τοποθεσίες καθοριστικής σημασίας για τη ζωή και το έργο του, από το Enniskillen, το Belfast και το Dublin έως το Folkestone, το Reading και το Snodland. Η Biennale επιχειρεί μια «εθνική ανακατάληψη» του δημιουργού, ο οποίος για χρόνια υπήρξε μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα για την Ιρλανδία. Μετά την αποφοίτησή του από το Trinity College Dublin το 1927, ο Beckett μετανάστευσε στο Παρίσι, δεν έζησε ποτέ μόνιμα στην πατρίδα του και είναι θαμμένος στο κοιμητήριο Montparnasse.
Η σχέση του με την Ιρλανδία υπήρξε πάντα περίπλοκη, καθώς ο ίδιος ένιωθε ξένος προς τη θεοκρατική κοινωνία της εποχής, η οποία συχνά λογόκρινε το έργο του. Ωστόσο, η σύγχρονη Ιρλανδία, μεταβαλλόμενη σε μια πιο κοσμική και εξωστρεφή κοινωνία, έχει αγκαλιάσει τον Beckett ως έναν από τους μεγαλύτερους εκπροσώπους της.
Στο πλαίσιο του προγράμματος, ο Seán Doran επιδιώκει να ξεπεράσει την αυστηρή διαχείριση των δικαιωμάτων από τον ανιψιό του συγγραφέα, Edward Beckett, επιλέγοντας μια πειραματική προσέγγιση «εκτελεσμένων αναγνώσεων». Μεταξύ των δράσεων ξεχωρίζει η παρουσίαση του έργου «Not I» στο Reading University, σε σκηνοθεσία του Rufus Norris, καθώς και ο σχεδιασμός μιας παραγωγής για το «Περιμένοντας τον Γκοντό» το 2028, με τη συμμετοχή ηθοποιών από διαφορετικές χώρες. Η προσπάθεια αυτή καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ο Beckett δεν ήταν απλώς ένας εξόριστος, αλλά ένας κατεξοχήν Ιρλανδός Ευρωπαίος.
