Η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ συγκαλείται εν μέσω κρίσιμων ανθρωπιστικών αναγκών, με στόχο να εξετάσει την ευθύνη των κρατών στην πρόληψη της γενοκτονίας, των εγκλημάτων πολέμου και της εθνοκάθαρσης. Ωστόσο, η συνάντηση στα κεντρικά γραφεία του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη σκιάζεται από τη συνεχιζόμενη γενοκτονία στη Γάζα από το Ισραήλ, τις θηριωδίες των Δυνάμεων Ταχείας Υποστήριξης στο Νταρφούρ του Σουδάν, καθώς και άλλες συγκρούσεις που η διεθνής κοινότητα δείχνει ανήμπορη να αναχαιτίσει.

Παρά τις προσπάθειες θέσπισης πρωτοκόλλων, οι ειδικοί παραμένουν επιφυλακτικοί για το αν αυτές οι πρωτοβουλίες μπορούν να αλλάξουν την πραγματικότητα στο πεδίο. Ο όρος «γενοκτονία», που καθιερώθηκε από τον Raphael Lemkin και κωδικοποιήθηκε στη Σύμβαση του 1948, υποτίθεται πως αποτελεί την κόκκινη γραμμή που ο κόσμος δεσμεύτηκε να μην επιτρέψει να ξεπεραστεί. Εντούτοις, η ιστορία έχει δείξει πως ο ΟΗΕ έχει αποτύχει επανειλημμένα, από τη σφαγή στη Ρουάντα το 1994, όπου 800.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, μέχρι το Σρεμπρένιτσα της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης το 1995.

Σήμερα, η προσοχή στρέφεται στις συνεχιζόμενες συγκρούσεις όπου ο ΟΗΕ αντιμετωπίζει ανυπέρβλητα εμπόδια, συχνά λόγω των δικαιωμάτων βέτο στο Συμβούλιο Ασφαλείας. Στη Γάζα, παρά τις εκθέσεις για «εύλογες ενδείξεις γενοκτονίας» από ειδικούς όπως η Francesca Albanese, η κατάσταση παραμένει δραματική με χιλιάδες νεκρούς και κατεστραμμένες υποδομές. Παρόμοια είναι η εικόνα στο Σουδάν, όπου οι μάχες στην πόλη el-Fasher έχουν προκαλέσει ανείπωτες θηριωδίες, ενώ η δίωξη των Ουιγούρων στην περιοχή Xinjiang της Κίνας και η επίθεση κατά των Ροχίνγκια στη Μιανμάρ παραμένουν ανοιχτές πληγές που εκθέτουν την αδυναμία του διεθνούς συστήματος να προστατεύσει τους αμάχους.