Η Γαλλία, αφού έγινε το 2024 η πρώτη χώρα στον κόσμο που συμπεριέλαβε το δικαίωμα στην άμβλωση στο Σύνταγμά της, βρίσκεται πλέον ένα βήμα πριν από τη νομιμοποίηση της ευθανασίας. Οι Γάλλοι βουλευτές ενέκριναν το σχετικό νομοσχέδιο, το οποίο αναμένει πλέον την έγκριση της Γερουσίας – μια διαδικασία που θεωρείται τυπική, παρά τις αντιδράσεις από θρησκευτικούς φορείς.
Το Παρίσι υιοθετεί μια νέα ορολογία για το αμφιλεγόμενο αυτό θέμα, αποκαλώντας την ευθανασία «βοήθεια στον θάνατο» (aide à mourir). Η εφημερίδα Le Monde έκανε λόγο για έναν «νόμο συμπόνιας» που στοχεύει στη συμφιλίωση της ατομικής ελευθερίας με την αδελφότητα. Ωστόσο, η παρέμβαση του κράτους σε τόσο θεμελιώδη ζητήματα, όπως ο θάνατος, εγείρει σοβαρά ηθικά ερωτήματα.
Πολλοί υποστηρίζουν ότι το κράτος, αφού ανέλαβε τον έλεγχο της γέννησης μέσω της νομοθεσίας για τις αμβλώσεις, τώρα επιχειρεί να ελέγξει και το τέλος της ζωής. Η κριτική εστιάζεται στον κίνδυνο της εργαλειοποίησης του θανάτου από το κεφάλαιο. Στην Ελβετία, όπου η διαδικασία είναι ήδη νόμιμη, το κόστος μιας τέτοιας υπηρεσίας κυμαίνεται από 7.000 έως 11.000 ευρώ, γεγονός που προκαλεί φόβους ότι ο εθελούσιος θάνατος μπορεί να μετατραπεί σε μια κερδοφόρα επιχειρηματική δραστηριότητα.
Ο Emmanuel Macron, του οποίου η θητεία σημαδεύτηκε από την ενσωμάτωση της άμβλωσης στο Σύνταγμα και την αμφιλεγόμενη τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων στο Παρίσι, φαίνεται να θέτει τη νομιμοποίηση της ευθανασίας ως μία από τις τελευταίες σημαντικές πολιτικές του κινήσεις πριν από την αποχώρησή του. Καθώς το ζήτημα της «βοήθειας στον θάνατο» παίρνει τον δρόμο για την τελική επικύρωση, η γαλλική κοινωνία παραμένει διχασμένη ανάμεσα στην έννοια της ατομικής αυτοδιάθεσης και τον ρόλο της κρατικής εξουσίας.
