Συχνά αναφέρεται πως οι Αυστραλοί ενδιαφέρονται μόνο για δύο πράγματα: τον αθλητισμό και την αγοραπωλησία ακινήτων. Ωστόσο, η εμπειρία του παρουσιαστή Kevin McCloud, γνωστού από την εκπομπή “Grand Designs”, υποδεικνύει κάτι διαφορετικό. Σύμφωνα με τον ίδιο, οι Αυστραλοί δεν μιλούν για ακίνητα, παρά μόνο όταν τα ΜΜΕ το προβάλλουν έντονα, θυμίζοντας την κατάσταση με την πολιτική στο Ηνωμένο Βασίλειο. Τα μέσα ενημέρωσης επιλέγουν θέματα που πουλάνε, αλλά στις προσωπικές του επαφές με τους Αυστραλούς, ο McCloud συζητά ποικίλα θέματα, τονίζοντας την αισιοδοξία και την “can-do” νοοτροπία τους, σε αντίθεση με τη διστακτική προσέγγιση των Βρετανών.
Ο McCloud, ο οποίος διατηρεί στενούς δεσμούς με την Αυστραλία, έχοντας συγγενείς εκεί, θαυμάζει την προσήλωση της χώρας στην αρχιτεκτονική του 19ου και 20ου αιώνα, καθώς και την προσέγγισή της στον μοντερνισμό. Αναφέρει ένα παράδειγμα ενός άψογα διατηρημένου bungalow του 1920 στο Σίδνεϊ, το οποίο θα ήθελε να δει να αντιγράφεται σε κάθε βρετανική πόλη, ως εναλλακτική στις σύγχρονες, συχνά υπερβολικές, επεμβάσεις στα σπίτια.
Ένα αρχιτεκτονικό trend που βρίσκει απογοητευτικό είναι η ύπαρξη υπερβολικά πολλών μπάνιων στα σπίτια, όπου ο αριθμός των τουαλετών ξεπερνά τον αριθμό των κατοίκων. Αυτή η τάση, κατά την άποψή του, υπογραμμίζει την υπερβολική έμφαση στην υλική αξία και την απομόνωση. Προτιμά την προσέγγιση που δίνει χώρο στην ιδιωτικότητα και την ψυχική άνεση, όπως περιγράφεται στο βιβλίο “The Poetics of Space” του Gaston Bachelard, όπου το σπίτι παρέχει έναν ασφαλή χώρο για ονειροπόληση.
Σε προσωπικό επίπεδο, ο McCloud δηλώνει ότι με την ηλικία γίνεται λιγότερο σίγουρος για τις ικανότητές του, παρόλο που είναι ικανός να χτίζει και να ασχολείται με ξυλουργικές εργασίες. Παραδέχεται ότι απολαμβάνει την αλαζονεία της νιότης, την οποία όμως δεν βλέπει να αντικαθιστά η αλαζονεία της γεροντικής ηλικίας.
Στην ερώτηση για το πιο περίεργο πράγμα που έχει φάει, αναφέρει έντομα, βατραχοπόδαρα, μάτια γαλοπούλας, ζυμωμένο καρχαρία στην Ισλανδία, και καφέ από ρίζα πικραλίδας. Όσον αφορά την ταινία “Trading Places”, την οποία παρακολούθησε πρόσφατα, αναγνωρίζει την αξία της στην αντιμετώπιση του ρατσισμού και των θεμάτων προνομίων, αλλά εκφράζει ανησυχία για την άνεση που προσφέρει η γλώσσα και κάποιες ιδέες της εποχής της.
Τέλος, μιλώντας για τις αλληλεπιδράσεις με τους θαυμαστές, δηλώνει βαθιά συγκινημένος όταν νέοι αρχιτέκτονες ή μηχανικοί του λένε ότι η έμπνευσή τους προήλθε από την παρακολούθηση του “Grand Designs” στην παιδική τους ηλικία. Αυτές οι στιγμές, όπως λέει, επικυρώνουν τη δουλειά του και του δίνουν νόημα.
