Η Κίνα διεκδικεί πλέον το δικαίωμα να ασκεί νομικές διώξεις κατά ατόμων και οργανώσεων που βρίσκονται εκτός των συνόρων της, εφόσον θεωρεί ότι οι δράσεις τους υπονομεύουν την εθνική της ενότητα. Ο «Νόμος για την Προώθηση της Εθνικής Ενότητας και Προόδου», ο οποίος ψηφίστηκε από το Εθνικό Λαϊκό Κογκρέσο τον Μάρτιο, τέθηκε επισήμως σε ισχύ την Τετάρτη 2 Ιουλίου 2026.
Παρά τον τίτλο του, ο νόμος δέχεται έντονη κριτική από φορείς όπως οι Ειδικοί Εισηγητές των Ηνωμένων Εθνών για τα δικαιώματα των μειονοτήτων και τον πολιτισμό. Οι επικριτές υποστηρίζουν ότι η νομοθεσία χρησιμοποιείται ως εργαλείο για την επιβολή αναγκαστικής αφομοίωσης σε περιοχές όπως το Θιβέτ και το Σιντζιάνγκ, λειτουργώντας ενάντια στην εθνική αρμονία.
Στο επίκεντρο της διεθνούς ανησυχίας βρίσκεται το άρθρο 63, το οποίο επεκτείνει τη νομική εμβέλεια της Κίνας εκτός της ηπειρωτικής χώρας. Σύμφωνα με αυτό, όσοι διαπράττουν αδικήματα που στοχεύουν στην πρόκληση εθνοτικών διαιρέσεων, θα διώκονται νομικά όπου και αν βρίσκονται. Η οργάνωση Amnesty International προειδοποιεί ότι η διάταξη αυτή μπορεί να νομιμοποιήσει τη διακρατική καταστολή κατά ακτιβιστών, οι οποίοι παρακολουθούνται ήδη από ανεπίσημα δίκτυα κινεζικών «αστυνομικών τμημάτων» ή οργανώσεων στο εξωτερικό.
Η Sarah Brooks, αναπληρώτρια περιφερειακή διευθύντρια της Amnesty International, τόνισε ότι η έννοια της «ενότητας» στην περίπτωση αυτή ταυτίζεται με την υποταγή στην πολιτική γραμμή του Πεκίνου. Από την πλευρά του, ο Zhou Jianshe, εκπρόσωπος του Γραφείου Τύπου του Κρατικού Συμβουλίου, χαρακτήρισε τη διάταξη «νόμιμη και αναγκαία», κατηγορώντας τα δυτικά μέσα ενημέρωσης για διαστρέβλωση της πραγματικότητας.
Την ίδια στιγμή, οι εξελίξεις έχουν προκαλέσει συναγερμό στην Ταϊβάν. Ο Πρόεδρος William Lai Ching-te κάλεσε τους Ταϊβανέζους πολίτες να επιδεικνύουν ιδιαίτερη προσοχή κατά τη διαμονή ή τα ταξίδια τους, ενώ το Πεκίνο συνεχίζει να θεωρεί την κυβέρνηση της Ταϊβάν ως «αυτονομιστές». Η κατάσταση εντείνεται, καθώς ήδη από το 2024 η Ταϊπέι είχε αυξήσει τις ταξιδιωτικές οδηγίες, λόγω της κινεζικής απόφασης να δικάζονται ερήμην οι υποστηρικτές της ανεξαρτησίας της Ταϊβάν, αντιμετωπίζοντας ακόμη και τη θανατική ποινή.
