Η αδράνεια του Αραβικού Συνδέσμου μπροστά στη συνεχιζόμενη γενοκτονία στη Γάζα, η οποία πλησιάζει αισίως τον τρίτο χρόνο και έχει επεκταθεί στη Δυτική Όχθη, την Ανατολική Ιερουσαλήμ, τη Συρία και τον Λίβανο, προκαλεί έντονο προβληματισμό. Ενώ τα αραβικά κράτη και οι διεθνείς δυνάμεις περιορίζονται σε διακηρύξεις ανησυχίας και συμβολικές ανθρωπιστικές αποστολές, η πραγματική δράση απουσιάζει.

Σύμφωνα με τον Rami G Khouri, συνεργάτη του American University of Beirut, τρεις είναι οι βασικοί λόγοι αυτής της απάθειας. Πρώτον, η μετα-αποικιακή φύση των αραβικών κρατών, τα οποία διαμορφώθηκαν εξυπηρετώντας ξένα συμφέροντα, καθιστά την πλήρη κυριαρχία τους ανέφικτη. Σε αντίθεση με το Ιράν ή την Τουρκία, τα αραβικά έθνη παραμένουν οικονομικά και στρατιωτικά εξαρτημένα από εξωτερικούς δρώντες, γεγονός που καθιστά το κόστος οποιασδήποτε αμφισβήτησης των ΗΠΑ και του Ισραήλ απαγορευτικό.

Δεύτερον, η αστάθεια στην περιοχή —από το Σουδάν και την Υεμένη έως το Ιράκ και τη Σομαλία— λειτουργεί ως υπενθύμιση του τι συμβαίνει σε όσους αντιτίθενται στους ισχυρούς προστάτες. Το δίκτυο διασυνδέσεων των ΗΠΑ σε τομείς όπως η ενέργεια, η τεχνολογία και η ασφάλεια, μέσω θεσμών όπως η Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, επιτρέπει την επιβολή κυρώσεων σε κάθε κράτος που τολμά να αντιδράσει.

Τρίτον, υφίσταται ένα δομικό χάσμα μεταξύ των αραβικών κυβερνήσεων και των πολιτών τους. Οι ηγεσίες θέτουν ως απόλυτη προτεραιότητα την πολιτική τους επιβίωση, αποφεύγοντας ρήξεις που θα μπορούσαν να αποσταθεροποιήσουν τα καθεστώτα τους. Επιπλέον, ο φόβος για την ενίσχυση του Ιράν και συμμάχων του, όπως η Χεζμπολάχ, η Χαμάς και οι Χούθι στην Υεμένη, καθηλώνει τον Αραβικό Σύνδεσμο, ο οποίος λειτουργεί μέσω μιας πολιτικής συναίνεσης που συχνά οδηγεί σε αδιέξοδο. Καθώς ο πόλεμος συνεχίζεται, η αμφισβήτηση της αποτελεσματικότητας της αμερικανο-ισραηλινής ομπρέλας ασφαλείας ίσως αναγκάσει τα αραβικά κράτη να αναθεωρήσουν τη στρατηγική τους για το μέλλον.