Περισσότερα από 70 χρόνια μετά τη λήψη των πρώτων πλάνων, το φιλόδοξο εγχείρημα του Orson Welles να μεταφέρει τον «Δον Κιχώτη» στη μεγάλη οθόνη φαίνεται πως πλησιάζει στην ολοκλήρωσή του. Μια κοινοπραξία Ευρωπαίων αρχειοθετών, με τη σύμφωνη γνώμη της συντρόφου του σκηνοθέτη, Oja Kodar, ανέλαβε τη δύσκολη αποστολή να ενώσει σε μια ενιαία ταινία το υλικό 30 ωρών που βρίσκεται διασκορπισμένο σε αρχεία της Γαλλίας, της Ισπανίας και της Ιταλίας, καθώς και στο Μουσείο Κινηματογράφου του Μονάχου.
Η κινηματογραφική μεταφορά του κλασικού έργου του Miguel de Cervantes ξεκίνησε το 1957. Αν και ο Welles δούλευε πάνω στο project σχεδόν μέχρι τον θάνατό του το 1985, γυρίζοντας σκηνές στο Μεξικό, την Ιταλία και την Ισπανία, η ταινία παρέμενε ημιτελής. Την ομάδα των ειδικών καθοδηγεί ο Esteve Riambau, ο οποίος τονίζει πως το εγχείρημα μοιάζει με τη συναρμολόγηση ενός ψηφιδωτού που έχει κομμάτια που λείπουν. «Δεν πρόκειται να εφεύρουμε τίποτα, ούτε να χρησιμοποιήσουμε ειδικά εφέ για να καλύψουμε τα κενά. Η ιδέα είναι να δείξουμε το πρωτότυπο όσο είναι δυνατόν», σημειώνει ο ίδιος.
Η διαδικασία περιλαμβάνει την ψηφιοποίηση 50.000 μέτρων αρνητικού από την Cineteca Nazionale στη Ρώμη, τα οποία θα προστεθούν στο υλικό 16mm και 35mm που φυλάσσεται στην Ισπανία και τη Γαλλία. Η ταινία δεν αποτελεί πιστή μεταφορά του βιβλίου, αλλά μια «ενισχυμένη» εκδοχή, όπου ο Welles μεταφέρει τη δράση από την εποχή του Cervantes στη σύγχρονη εποχή, με σκηνές που διαδραματίζονται ακόμα και σε κινηματογράφους του Μεξικού. Αν και το χρονοδιάγραμμα παραμένει ανοιχτό, ο Riambau εκτιμά πως η αποκατάσταση του «Δον Κιχώτη» θα απαιτήσει εργασία τουλάχιστον έως το 2028.
