Χέρια που προσπαθούν να αρπάξουν, χείλη που προκαλούν και μια αίσθηση ότι κάτι σε παραμονεύει. Η νέα έκθεση του Jonathan Baldock στον χώρο Arnolfini στο Bristol δεν είναι απλώς μια συλλογή από ταπισερί και κεραμικά, αλλά μια βαθιά, σχεδόν ενοχλητική πρόσκληση σε έναν κόσμο όπου η ασφάλεια της αγκαλιάς συναντά τη βία της παγίδας.

Ο Jonathan Baldock δημιουργεί έναν κόσμο γεμάτο από λαογραφική ψυχεδέλεια και παγανιστική αισθητική. Παρά τις προσπάθειες να ερμηνευτεί το έργο του μέσα από σύγχρονα κοινωνικά πρίσματα, η ουσία του βρίσκεται αλλού: στην αίσθηση του παράξενου και του απειλητικού. Καθώς εισέρχεται κανείς στον χώρο, νιώθει σαν να εισβάλλει σε ένα τελετουργικό όπου οι θεατές είναι οι επόμενοι υποψήφιοι για θυσία. Δύο φυσικού μεγέθους φιγούρες από τσόχα υποδέχονται τους επισκέπτες, ενώ κεραμικά λουλούδια στους τοίχους βγάζουν γλώσσες και αυτιά, σαν να ζητούν να σε αγγίξουν.

Η περιπλάνηση συνεχίζεται σε δωμάτια όπου η μυρωδιά της γούνας, του ξύλου και της υγρής βρύας σε κυριεύει. Ένας υπόκωφος ήχος μπάσου, που μοιάζει με την αναπνοή ενός μυθικού πλάσματος, δονεί τον χώρο. Στο κέντρο δεσπόζει μια γιγάντια αρκούδα, μια πρόσκληση για μια αγκαλιά που κάθε άλλο παρά καθησυχαστική φαντάζει. Θα σε κρατήσει ή θα σε διαμελίσει; Αυτή είναι η κεντρική ένταση που διατρέχει την έκθεση: η λεπτή γραμμή ανάμεσα στη φροντίδα και τη βία, την αγάπη και την απόρριψη.

Μέσα από προσωπικές αναφορές στη μητέρα του, την αγγλική ιστορία και τη σεξουαλικότητα, ο Jonathan Baldock συνθέτει ένα οπτικό αφήγημα που θυμίζει το «Wicker Man», αλλά μεταφερμένο στην επαρχιακή Αγγλία των αρχών του 2000. Είναι μια εμπειρία ζαλιστική, σουρεαλιστική και βαθιά ανησυχητική, που θα παραμείνει στο Arnolfini από τις 27 Ιουνίου έως τις 27 Σεπτεμβρίου.