Η κινηματογραφική ιστορία είναι γεμάτη από χαρακτήρες που ξεπέρασαν τα όρια της εποχής τους, προσφέροντας στην LGBTQ+ κοινότητα είδωλα που δεν ήταν απλώς “συμπαθή”, αλλά αυθεντικά, τολμηρά και αληθινά. Στην κορυφή αυτής της λίστας βρίσκεται η Corky από την cult ταινία Bound (1996), μια σκληροτράχηλη πρώην κατάδικος που με το δερμάτινο σακάκι της και την απόλυτη αυτοπεποίθησή της, έγινε σύμβολο για επόμενες γενιές, επηρεάζοντας ταινίες όπως το Bottoms.
Δεν είναι όμως μόνο οι ηρωίδες. Ο Frank Dillard στο Mrs Doubtfire (1993), ερμηνευμένος από τον Harvey Fierstein, υπήρξε μια σπάνια παρουσία για την εποχή: ένας ανοιχτά γκέι χαρακτήρας που δεν ήταν τραγικός, αλλά ο ειδικός που βοηθούσε τον αδερφό του να μεταμορφωθεί. Αντίστοιχα, η Divine, η drag περσόνα του Harris Glenn Milstead, έγραψε ιστορία στην “Trash Trilogy” του John Waters, παραμένοντας η “πιο βρώμικη προσωπικότητα” που είδαμε ποτέ, σε μια διαδρομή γεμάτη προκλήσεις και ανατροπές.
Το φάσμα της διαφορετικότητας εκτείνεται από τη σκοτεινή, ναρκισσιστική Barbara Covett στο Notes on a Scandal (2006) – όπου η Judi Dench παραδίδει μια ερμηνεία που είναι ταυτόχρονα απωθητική και οδυνηρά ανθρώπινη – μέχρι την ελεύθερη και σεξουαλικά χειραφετημένη Helen στο Kissing Jessica Stein. Στην ίδια κατηγορία ανήκει και ο Albert Goldman στο The Birdcage, όπου ο Nathan Lane αποδεικνύει ότι η αληθινή αγάπη και η ταυτότητα μπορούν να θριαμβεύσουν μέσα στο χάος της καθημερινότητας.
Τέλος, υπάρχουν οι περιπτώσεις που η pop κουλτούρα οικειοποιήθηκε χαρακτήρες με τρόπο απρόσμενο, όπως τον Babadook, ο οποίος μετά από ένα viral λάθος του Netflix το 2016, μετατράπηκε σε αναπάντεχο σύμβολο στα Pride ανά τον κόσμο. Αυτοί οι χαρακτήρες, από τον Sérgio στο O Fantasma μέχρι τη Megan Bloomfield στο But I’m a Cheerleader, αποτελούν μια υπενθύμιση ότι η ορατότητα δεν αφορά μόνο την αποδοχή, αλλά τη δημιουργία μιας δικής μας, αντισυμβατικής ιστορίας.
