Η κεντρική ιδέα της παράστασης A Life in Four Seasons ήταν πολλά υποσχόμενη: μια χορευτική διαδρομή μέσα από τις τέσσερις εποχές της ζωής, με ερμηνευτές κάθε ηλικίας και μουσική επένδυση βασισμένη στο έργο του Vivaldi. Παρά την ενδιαφέρουσα πρόθεση, το αποτέλεσμα δεν δικαιώνει τις προσδοκίες.

Είναι αναμφίβολα συγκινητικό να βλέπεις μεγαλύτερους σε ηλικία χορευτές να μεταφέρουν στη σκηνή τον πλούτο της εμπειρίας τους. Ωστόσο, η επιλογή ενός πολυσυλλεκτικού καστ με διαφορετικές εξειδικεύσεις οδηγεί σε ένα μέτριο χορευτικό αποτέλεσμα. Η κίνηση εγκλωβίζεται σε μια επιρροή από τον χορό του δρόμου, περιορίζοντας τα χαρίσματα των εκτελεστών. Οι σπάνιες στιγμές που ένας χορευτής, όπως ο εξαιρετικός Michael Naylor, ξεδιπλώνει το προσωπικό του στίγμα, είναι οι μόνες που αναδεικνύουν τις δυνατότητες που έμειναν ανεκμετάλλευτες.

Τη χορογραφία υπογράφει η Αμερικανίδα Alexzandra Sarmiento σε συνεργασία με τη σκηνοθέτη Tinuke Craig. Η σκηνική δομή περιλαμβάνει τριάδες χορευτών για κάθε εποχή, με κοστούμια σε μπλε, ροζ και πορτοκαλί χρώματα, που υποτίθεται πως αντιπροσωπεύουν το μυαλό, την καρδιά και το ένστικτο. Αν και στο σκηνικό υπάρχουν κουτιά με τις αντίστοιχες ενδείξεις, η σύνδεση με τη χορογραφία παραμένει δυσνόητη.

Στο μουσικό κομμάτι, ο DJ Walde επεξεργάζεται τα κομμάτια του Vivaldi προσθέτοντας έντονους ρυθμούς. Παρόλο που το έργο του Max Richter έχει θέσει υψηλά στάνταρ στη διασκευή των Τεσσάρων Εποχών, ο DJ Walde επιλέγει μια προσέγγιση που συχνά επισκιάζει τα έγχορδα. Στο τέλος της ημέρας, η παράσταση που φιλοξενείται στο Open Air Theatre του Λονδίνου έως τις 14 Ιουνίου, δεν διαθέτει την απαραίτητη αφηγηματική δύναμη για να καθηλώσει το κοινό. Αν και είναι αξιέπαινη η προσπάθεια του θεάτρου να επενδύσει στον χορό, απαιτείται μεγαλύτερη καλλιτεχνική αρτιότητα για να πειστούν οι θεατές.