Ο Trevor Bingley, αν και δεν είναι ο Mr. Bean, μοιράζεται μαζί του μια αξιοσημείωτη ομοιότητα: αμφότεροι επιδεικνύουν μια αυτοκαταστροφική μονομανία στην αντιμετώπιση μικρών ενοχλήσεων. Στη σειρά “Man vs Bee” του Netflix για το 2022, ο Bingley κατέληξε να κατασκευάσει μια ψεύτικη, εμποτισμένη με εκρηκτικά κυψέλη για να εξολοθρεύσει ένα έντομο που αρνιόταν να εγκαταλείψει την πολυτελή κατοικία που φύλαγε. Για τον Bean, η ζωή συνίσταται σχεδόν αποκλειστικά στην εξεύρεση παράλογων λύσεων σε ασήμαντα προβλήματα. Και οι δύο είναι αξιολύπητες φιγούρες: ο Bean λόγω της ασταμάτητης καταστροφής που προκαλεί, και ο Bingley επειδή είναι μόνος και άφραγκος, έχοντας χάσει πολυάριθμες θέσεις εργασίας λόγω γενικής ανεπάρκειας. Τέλος, και οι δύο ενσαρκώνονται από τον Rowan Atkinson, ο οποίος χαρίζει στο κοινό του μια χαρακτηριστική δόση ευκίνητης αδεξιότητας.
Ωστόσο, υπάρχουν και σημαντικές διαφορές. Ο Bingley είναι ένας άνθρωπος που μπορεί να μιλήσει, έχει επίγνωση των κοινωνικών συμβάσεων και διαθέτει ένα παρελθόν, στο οποίο ξεχωρίζει η δεκαεξάχρονη κόρη του, την οποία υπεραγαπά και αναφέρεται με τρόπο ενοχλητικό ως “Sweetpea”. Αντίθετα, ο Bean μοιάζει σαν να έχει σταλεί από το διάστημα: σε ορισμένα επεισόδια της αρχικής σειράς της δεκαετίας του ’90, τον βλέπουμε να πέφτει από τον ουρανό, λουσμένο από μια εξωγήινη πηγή φωτός.
Παρόλα αυτά, το “Man vs Bee” – συν-δημιουργία των Atkinson και Will Davies – αποτέλεσε ουσιαστικά μια επανερμηνεία του Bean για την εποχή του streaming: μια κωμωδία με φόντο την φιλόδοξη πολυτέλεια, η οποία κατάφερε να παρουσιάσει ένα είδος κωμικής φάρσας, ικανής να προκαλέσει στρες αλλά και ικανοποίηση, κάτι από το οποίο ο θεατής έχει πρόσφατα στερηθεί. Το “Man vs Bee” διέθετε επίσης μια ισχυρή συναισθηματική πινελιά: ήταν σαφές ότι η καρδιά μας έπρεπε να συμπάσχει με τον Bingley, ο οποίος ήθελε να πάει την κόρη του για κάμπινγκ, αλλά αναγκάστηκε να ακυρώσει λόγω της νέας του δουλειάς. Δεν ήταν ακριβώς μια τραγωδία κολοσσιαίων διαστάσεων (μέχρι που κατέληξε στη φυλακή, βέβαια), αλλά είχε τη λογική της. Μην περιμένετε τα ίδια στη συνέχειά του.
Στο “Man vs Baby”, ο Bingley επιστρέφει, παλεύοντας να τα βγάλει πέρα σε ένα ειδυλλιακό χωριό στις “home counties”. Είναι Χριστούγεννα και μόλις έχει απολυθεί από τη θέση του φύλακα σε ένα δημοτικό σχολείο. Η τελευταία του δουλειά είναι να βοηθήσει με τη γέννηση του Χριστού (η ευκαιρία να αναφερθεί αισχρά στο “Love Actually” δεν πηγαίνει χαμένη). Εκεί, ανακαλύπτει ένα μωρό στην πόρτα – αυτό πρέπει να είναι το τοπικό παιδί που πρωταγωνιστεί ως Ιησούς στην παράσταση!
Εκτός, ανησυχητικά, δεν είναι – οπότε, όταν ο Bingley αναλαμβάνει μια τελευταίας στιγμής, προσοδοφόρα δουλειά φύλαξης στο κεντρικό Λονδίνο, προσπαθεί να παραδώσει το μωρό στην αστυνομία (πολύ απασχολημένη για να βοηθήσει) και μετά στις κοινωνικές υπηρεσίες, οι οποίες υποθέτουν ότι το παιδί είναι δημιούργημα της φαντασίας του Bingley, αφού το έχει προσωρινά χάσει στο σπίτι του. (Κρατήστε τους ήχους απελπισίας σας, υπάρχει πολύ περισσότερη ασυναρτησία να ακολουθήσει). Υπάρχει μόνο ένα πράγμα να κάνει: να περάσει λαθραία το ανώνυμο μωρό στο ρετιρέ που φροντίζει κατά τη διάρκεια των εορτών και να ελπίζει ότι οι αρχές θα το παραλάβουν σύντομα.
Όλα πάνε όσο ομαλά θα μπορούσαν. Ο Bingley είναι – για να μην το ξεχάσουμε ούτε στιγμή – ένας αφοσιωμένος πατέρας, οπότε γενικά γνωρίζει πώς να φροντίζει ένα μωρό. Ναι, κάνει εκκεντρικές επιλογές (ένα φελλό χρησιμοποιείται αντί για πιπίλα), αλλά γενικά ζει αρμονικά με το βρέφος, περιμένοντας να φτάσουν οι παράξενα ανεπηρέαστες κοινωνικές υπηρεσίες του Westminster. Στην πραγματικότητα, τόσο μεγάλη είναι η νεοαποκτηθείσα ικανότητά του που η σλάπστικ κωμωδία και τα άλλα γέλια είναι λιγοστά· ο Bingley ετοιμάζει ακόμη και ένα περίτεχνο χριστουγεννιάτικο δείπνο χωρίς να ιδρώσει.
Ένα παράπονο των κριτικών για το “Man vs Bee” ήταν η τοποθέτηση προϊόντων (Miele, Waitrose). Αυτή τη φορά, τα Cadbury’s Heroes προβάλλονται πολλαπλές φορές. Αναγκάστηκα να γελάσω όταν ο Bingley δίνει ένα πακέτο στη νεαρή οικογένεια που καταλαμβάνει το υπόγειο του πολυτελούς συγκροτήματος διαμερισμάτων (καλύτερα να μην πούμε πολλά για αυτήν την γελοιωδώς μελοδραματική υποπλοκή) και τους ενημερώνει ότι η ζαχαροπλαστική που παράγεται από την αγαπημένη βρετανική μάρκα σοκολάτας είναι “πραγματικά ωραία, στην πραγματικότητα!”. Η διαφορά εδώ είναι ότι αυτές οι τοποθετήσεις προϊόντων απέχουν πολύ από το πιο κυνικό πράγμα στο “Man vs Baby”, το οποίο εκμεταλλεύεται το “Cosy British Christmascore” με τον πιο τετριμμένο τρόπο, και προσφέρει τον εορτασμό της εορταστικής ενότητας με υπνωτική ζεστασιά.
Παρόλα αυτά, παρακολουθούμε επειδή – όπως φαίνεται υποχρεωτικό για όλες τις σειρές streamer – υπάρχει ένα σκοτεινό μυστήριο στον πυρήνα του “Man vs Baby”. Συγκεκριμένα, ποιος βασανίζεται από την απώλεια του παιδιού του; Ή, το χειρότερο, ποιος δεν βασανίζεται;
Τελικά, οποιοδήποτε προβληματικό υπόγειο νήμα παρακάμπτεται μέσω ενός “deus ex machina” που είναι, ειλικρινά, τρελό. Μακάρι να μπορούσε να ειπωθεί το ίδιο και για την ίδια την δράση, η οποία ποτέ δεν κλιμακώνεται στην μεγαλειώδη, υψηλού ρίσκου, κοινωνικά υπονομευτική σωματική κωμωδία που περιμένουμε από τον Atkinson. Αντ’ αυτού, παίρνουμε μια ναυτιάς, γλυκανάλατη και ασυνάρτητη δόση χριστουγεννιάτικης χαράς, υπό την καθοδήγηση ενός καλοπροαίρετου, ικανού άνδρα. Ο Mr. Bean δεν θα έκανε ποτέ κάτι τέτοιο.
Το “Man vs Baby” προβάλλεται τώρα στο Netflix.
