Η «τεχνητή νοημοσύνη» (AI) παρουσιάζεται ολοένα και περισσότερο ως η απόλυτη λύση για κάθε πρόβλημα, με πολλά αμερικανικά πανεπιστήμια να υιοθετούν αυτή τη ρητορική στις τελετές αποφοίτησης. Ωστόσο, η αντίδραση των φοιτητών δεν είναι πάντα θετική, καθώς οι αποδοκιμασίες σε αρκετές τελετές καταδεικνύουν μια διάχυτη δυσφορία. Οι φοιτητές δεν βλέπουν την τεχνητή νοημοσύνη μόνο ως ένα εργαλείο, αλλά ως μια δύναμη που αναδιαμορφώνει την αγορά εργασίας στην οποία πρόκειται να εισέλθουν.
Το ζήτημα επεκτείνεται και στη δομή των ίδιων των ιδρυμάτων. Πιεζόμενα από τον προϋπολογισμό, τα πανεπιστήμια ενθαρρύνονται από μεγάλες εταιρείες τεχνολογίας, όπως η Cisco, να ενσωματώσουν την τεχνητή νοημοσύνη για να αυτοματοποιήσουν εργασίες και να λειτουργούν πιο «αποδοτικά». Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του California State University (CSU), το οποίο υπέγραψε συμφωνία 17 εκατομμυρίων δολαρίων με την OpenAI. Παρά τις περικοπές 144 εκατομμυρίων δολαρίων, το πανεπιστήμιο ανανέωσε τη συμφωνία με κόστος 13 εκατομμυρίων ετησίως για τρία χρόνια, δεσμεύοντας συνολικά 39 εκατομμύρια δολάρια.
Οι κίνδυνοι από αυτή την αλόγιστη υιοθέτηση έγιναν ορατοί στο Glendale Community College στην Arizona, όπου ένα σύστημα τεχνητής νοημοσύνης που χρησιμοποιήθηκε για την εκφώνηση των ονομάτων των αποφοίτων απέτυχε παταγωδώς, προκαλώντας την οργή των παρευρισκομένων. Επιπλέον, έρευνες, όπως αυτή του University of Cambridge, δείχνουν ότι η τεχνητή νοημοσύνη αδυνατεί να αξιολογήσει σωστά την ακαδημαϊκή εργασία, καθώς υπερεκτιμά τυπικά χαρακτηριστικά της γλώσσας, όπως το μήκος της πρότασης, αγνοώντας το βάθος της ανάλυσης.
Η Deborah Talmi, η οποία ηγήθηκε της έρευνας, προειδοποίησε ότι η χρήση τεχνητής νοημοσύνης στην αξιολόγηση απειλεί τη σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ καθηγητών και φοιτητών. Τα πανεπιστήμια δεν δημιουργήθηκαν για να είναι μηχανές οικονομικής αποδοτικότητας ή «αποθήκες» εργατικού δυναμικού για την αγορά εργασίας, αλλά ως ιδρύματα μάθησης που καλλιεργούν την κριτική σκέψη. Στην προσπάθεια των μεγάλων εταιρειών τεχνολογίας να καθιερώσουν την κυριαρχία τους, οι φοιτητές κινδυνεύουν να αντιμετωπίζονται ως δεδομένα προς επεξεργασία και όχι ως προσωπικότητες που αναζητούν τη γνώση.
