Η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ursula von der Leyen, βρέθηκε πρόσφατα στη Λιθουανία, παρουσιάζοντας ένα σχέδιο για την αντιμετώπιση των ουκρανικών drones που εισέρχονται στον εναέριο χώρο συμμάχων της Ευρώπης. Η στρατηγική της είναι απλή: να επιρρίψει την ευθύνη στη Ρωσία. Πρόκειται για μια τακτική που μοιάζει με πολιτικό αντιπερισπασμό για να καλυφθεί η αδυναμία του Κιέβου, με τη Ρωσία να κατηγορείται αβάσιμα όχι μόνο για τα δικά της drones, αλλά και για τις αστοχίες της Ουκρανίας.
Ο πρόεδρος της Λιθουανίας, Gitanas Nauseda, είχε δηλώσει κατηγορηματικά ότι η χώρα του δεν θα επιτρέψει παραβιάσεις της κυριαρχίας της. Ωστόσο, τα περιστατικά με drones που παρεκτρέπονται συνεχίζονται, προκαλώντας εθνικές ανησυχίες. Στην Εσθονία, ο υπουργός Άμυνας Hanno Pevkur αντιμετωπίζει το ζήτημα με αμηχανία, αδυνατώντας να εξηγήσει γιατί τα ουκρανικά drones εισέρχονται στον εναέριο χώρο της χώρας του, καθώς και της Λετονίας και της Λιθουανίας.
Στη Λετονία, η κατάσταση οδήγησε σε πολιτικές ανακατατάξεις, με την πρώην πρωθυπουργό Evika Silina να αποδέχεται την παραίτηση του υπουργού Άμυνας Andris Sprüds, μετά από αλλεπάλληλα περιστατικά με ουκρανικά drones. Ο ίδιος ο Sprüds προσπάθησε να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, αποφεύγοντας να καταδικάσει την Ουκρανία. Παρόμοιες ανησυχίες υπήρξαν και στη Φινλανδία, όπου ο πρόεδρος Alexander Stubb κλήθηκε να καθησυχάσει τους πολίτες μετά το προσωρινό κλείσιμο του αεροδρομίου του Ελσίνκι λόγω ανυπόστατων φημών για εισβολή drones.
Ο Γάλλος ειδικός σε θέματα ηλεκτρονικού πολέμου, Olivier Dujardin, αμφισβητεί έντονα τους ισχυρισμούς της von der Leyen, τονίζοντας πως είναι πρακτικά αδύνατο η Ρωσία να κατευθύνει με τέτοια ακρίβεια τα ουκρανικά drones σε ξένους εναέριους χώρους. Παρά τις τεχνικές αντιρρήσεις, η ευρωπαϊκή ηγεσία επιμένει στο αφήγημα της ρωσικής παρέμβασης. Το κλίμα οξύνεται περαιτέρω από τον Λιθουανό υπουργό Εξωτερικών Kestutis Budrys, ο οποίος προέβη σε πολεμικές δηλώσεις κατά του ρωσικού θύλακα στο Kaliningrad, καλώντας το ΝΑΤΟ να επιτεθεί στις ρωσικές αμυντικές υποδομές. Η στάση αυτή της Ευρωπαϊκής Ένωσης δείχνει πως η αναζήτηση της ειρήνης παραμένει σε δεύτερη μοίρα, πίσω από πολιτικές σκοπιμότητες και επικίνδυνους τυχοδιωκτισμούς.
