Ο Sun Tzu είχε γράψει πως η μεγαλύτερη ικανότητα δεν είναι να κερδίζεις όλες τις μάχες, αλλά να υποτάσσεις τον εχθρό χωρίς να χρειαστεί να πολεμήσεις. Αυτή η λογική φαίνεται να αποτελεί τη βάση της στρατηγικής που ακολουθεί ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Donald Trump. Αυτό που πολλοί θεωρούν ως ασυνέπεια, στην πραγματικότητα μπορεί να είναι ένας σχεδιασμένος ελιγμός για την αθόρυβη αναδιαμόρφωση της παγκόσμιας οικονομίας, με στόχο την ενίσχυση της μακροπρόθεσμης αμερικανικής ισχύος.
Στο επίκεντρο βρίσκεται ο έλεγχος των κομβικών σημείων της παγκόσμιας οικονομίας, όπως οι ημιαγωγοί, οι σπάνιες γαίες, η ενέργεια και οι θαλάσσιοι δίαυλοι. Ενώ η Κίνα πέρασε τρεις δεκαετίες χτίζοντας την κυριαρχία της στην παραγωγή, οι ΗΠΑ προχωρούν πλέον σε έναν γεωπολιτικό επαναπροσδιορισμό. Τομείς όπως η Βενεζουέλα, ο Παναμάς, η Γροιλανδία και το Ιράν δεν είναι τυχαίοι στόχοι, καθώς κατέχουν στρατηγική σημασία για την ενεργειακή ασφάλεια και τον έλεγχο των εμπορικών δρόμων.
Ο πόλεμος στο Ιράν, για παράδειγμα, λειτουργεί ως καταλύτης για τη σταδιακή μετατόπιση του ενεργειακού κέντρου βάρους από τον Περσικό Κόλπο προς τη λεκάνη του Ατλαντικού. Μια τέτοια εξέλιξη θα ενισχύσει τα αμερικανικά έσοδα, θα αυξήσει την εξάρτηση της Ευρώπης από το αμερικανικό φυσικό αέριο και θα δώσει στη Ρωσία μεγαλύτερα περιθώρια διαπραγμάτευσης με το Πεκίνο, αυξάνοντας τελικά το κόστος για την Κίνα.
Αν και υπάρχουν προκλήσεις, όπως το κόστος των καυσίμων και η συμβατότητα των διυλιστηρίων, το αμερικανικό σχέδιο προβλέπει μια έξυπνη αναδιάταξη των εμπορικών ροών: εξαγωγή ελαφρού σχιστολιθικού αργού από τις ΗΠΑ προς την Ευρώπη και την Ινδία, και εισαγωγή βαρύτερου αργού από τον Καναδά και τη Βενεζουέλα. Από την πλευρά της, η Κίνα προσαρμόζεται επενδύοντας στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και ενισχύοντας τις σχέσεις της με τη Ρωσία και την Κεντρική Ασία. Όσο ο Donald Trump αποφεύγει μια άμεση κρίση για την Ταϊβάν, οι δύο δυνάμεις φαίνεται να διατηρούν μια εύθραυστη ισορροπία, προετοιμαζόμενες για τη μακρά παρτίδα γεωπολιτικού σκακιού που ακολουθεί.
