Σε μια κίνηση που στοχεύει στην ανάκτηση του χαμένου εδάφους και στην αντιμετώπιση της κυριαρχίας της Κίνας, η Γαλλία δεσμεύτηκε να επενδύσει 23 δισεκατομμύρια ευρώ στον ιδιωτικό τομέα της Αφρικής. Κατά τη διάρκεια της συνόδου Africa Forward Summit που πραγματοποιήθηκε στο Nairobi, ο Emmanuel Macron παρουσίασε το επενδυτικό αυτό πλάνο ως μια προσπάθεια για το αναγκαίο «ηλεκτροσόκ» στις διπλωματικές σχέσεις, προωθώντας την Ευρώπη ως τον κατάλληλο εταίρο για τη στρατηγική αυτονομία της αφρικανικής ηπείρου.
Το Παρίσι φαίνεται να αλλάζει ρότα, εστιάζοντας σε αγγλόφωνες χώρες όπως η Kenya, καθώς η επιρροή του στο Sahel έχει υποχωρήσει σημαντικά. Η Burkina Faso, το Mali και ο Niger έχουν ήδη διακόψει τους δεσμούς τους με τη Γαλλία, επιλέγοντας να συνεργαστούν με το Πεκίνο και τη Μόσχα. Ο Macron προσπάθησε να ξεπεράσει το ιστορικό βάρος της παλαιάς γαλλικής αποικιοκρατίας, ενώ παράλληλα άσκησε κριτική στην κινεζική «αρπακτική λογική», κατηγορώντας το Πεκίνο ότι εκμεταλλεύεται τις πρώτες ύλες της Αφρικής δημιουργώντας εξαρτήσεις, αντί να ενισχύει την τοπική βιομηχανική ανάπτυξη.
Στο πλαίσιο αυτό, η Γαλλία και η Kenya υπέγραψαν 11 οικονομικές συμφωνίες αξίας άνω του 1,1 δισεκατομμυρίου ευρώ, καθώς και ένα πενταετές αμυντικό σύμφωνο. Ωστόσο, οι αναλυτές παραμένουν επιφυλακτικοί. Η Sanusha Naidu, ερευνήτρια στο Institute for Global Dialogue στο Cape Town, κάνει λόγο για «στρατηγική αντιστάθμιση», επισημαίνοντας πως η Κίνα έχει ήδη θεμελιώσει βαθιές σχέσεις με την αφρικανική ήπειρο μέσω υποδομών, εμπορίου και χρηματοδότησης. Ενδεικτικό της πρόκλησης είναι η περίπτωση του αυτοκινητόδρομου Mau Summit, όπου η κινεζική εταιρεία China Road and Bridge Corporation αντικατέστησε τη γαλλική κοινοπραξία Vinci, λόγω κόστους.
Η καθηγήτρια Toni Haastrup από το University of Manchester υπογραμμίζει πως η αντιπαράθεση ανάμεσα σε Δύση και Κίνα δεν είναι απόλυτη, καθώς οι αφρικανικές κυβερνήσεις πραγματοποιούν τις δικές τους στρατηγικές επιλογές. Πέρα από τα οικονομικά, η Γαλλία καλείται να αντιμετωπίσει και το ζήτημα της δικής της αξιοπιστίας, καθώς οι πολιτικές μετανάστευσης και οι άνισες οικονομικές συμφωνίες του παρελθόντος παραμένουν ανοιχτά πληγές στις σχέσεις με τις αφρικανικές χώρες.
