Η Βρετανία έχει αλλάξει οκτώ πρωθυπουργούς μέσα στον 21ο αιώνα, με τους περισσότερους να αναλαμβάνουν καθήκοντα μετά το Brexit και να παραμένουν στη θέση τους για κατά μέσο όρο δύο χρόνια. Σήμερα, ο Sir Keir Starmer αντιμετωπίζει έντονη αμφισβήτηση, καθώς ένα μεγάλο μέρος του κοινού, αλλά και στελέχη του ίδιου του κόμματός του, ζητούν την παραίτησή του. Η πολιτική κρίση κορυφώθηκε μετά τα απογοητευτικά αποτελέσματα των Εργατικών στις πρόσφατες τοπικές εκλογές σε Αγγλία, Σκωτία και Ουαλία.

Για πρώτη φορά στην ιστορία, οι Εργατικοί έχασαν τον έλεγχο της Ουαλίας, ενώ στη Σκωτία κατέγραψαν το χειρότερο αποτέλεσμά τους. Στην Αγγλία, το κόμμα απώλεσε περίπου 1.500 συμβούλους. Αν και υπήρξαν φωνές για την απομάκρυνση του Starmer πριν από την ομιλία του Βασιλιά στο Κοινοβούλιο, η αμφισβήτηση δεν μετουσιώθηκε σε επίσημη ηγετική πρόκληση. Παρά την παραίτηση του υπουργού Υγείας Wes Streeting, ο οποίος στράφηκε προς τον Δήμαρχο του Μάντσεστερ, Andy Burnham, και τις φήμες για την Angela Rayner ή τον Ed Miliband, δεν έχει αναδειχθεί κάποιος ξεκάθαρος αντικαταστάτης.

Ο λόγος που ο Starmer επιβιώνει είναι η απουσία αξιόπιστης εναλλακτικής εντός του κόμματος. Επιπλέον, το κόμμα Reform του Nigel Farage, παρά την άνοδο στις δημοσκοπήσεις, δείχνει να έχει φτάσει στο ταβάνι του, καθώς οι ψηφοφόροι παραμένουν διστακτικοί απέναντι στον ίδιο τον Farage.

Η βαθύτερη αιτία αυτής της αστάθειας εντοπίζεται στην ψυχολογία των Βρετανών. Όπως και την περίοδο 1900-1926, η χώρα βιώνει μια έντονη ανυπομονησία, τροφοδοτούμενη από τη λιτότητα μετά το 2008, το Brexit και την κρίση του κόστους ζωής. Η βρετανική κοινωνία, κουρασμένη από τις υποσχέσεις, αναζητά ουσιαστικές λύσεις που δεν προσφέρονται από τον λαϊκισμό. Ο Starmer μπορεί να είναι αντιδημοφιλής, αλλά η αλήθεια είναι ότι η χώρα βρίσκεται στα όρια της κυβερνησιμότητας, καθώς οι πολίτες επιζητούν απεγνωσμένα αποτελέσματα που θα ξεπερνούν την παροδική ενασχόληση με την ποπ κουλτούρα ή το ποδόσφαιρο.