Η υπαρξιακή κρίση που έχει πλήξει το βρετανικό Εργατικό Κόμμα (Labour Party) εντείνεται, με το κόμμα να έρχεται αντιμέτωπο με το φάσμα της πολιτικής εξαφάνισης. Μετά την απώλεια σχεδόν 1.600 εδρών στα τοπικά συμβούλια, την απώλεια ελέγχου στο ουαλικό κοινοβούλιο και την απογοητευτική πορεία στη Σκωτία, το κόμμα έχει βυθιστεί σε μια εσωκομματική διαμάχη που αναμένεται να διαρκέσει μήνες.
Περίπου 90 βουλευτές έχουν αποσύρει την εμπιστοσύνη τους προς τον πρωθυπουργό Keir Starmer, ενώ πέντε μέλη του υπουργικού συμβουλίου έχουν ήδη παραιτηθεί, συμπεριλαμβανομένου του υπουργού Υγείας Wes Streeting. Ο τελευταίος, αν και επιδιώκει την ηγεσία, δεν κατάφερε να συγκεντρώσει την υποστήριξη των απαραίτητων 81 βουλευτών. Σε πρόσφατη ομιλία του, ο Streeting χαρακτήρισε «ανέντιμη» την ανέλιξη του Starmer και προκάλεσε νέες αναταράξεις ζητώντας την επανένταξη της Μεγάλης Βρετανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αναζωπυρώνοντας το διχαστικό ζήτημα του Brexit.
Στο επίκεντρο των εξελίξεων βρίσκεται ο δήμαρχος του Μάντσεστερ, Andy Burnham. Καθώς ο ίδιος δεν κατέχει έδρα στο κοινοβούλιο, ο βουλευτής Josh Symons παραιτήθηκε από την έδρα του στο Makerfield για να διευκολύνει την κάθοδο του Burnham στις επαναληπτικές εκλογές της 18ης Ιουνίου. Το σχέδιο προβλέπει τη νίκη του Burnham, την εκλογή του στη Βουλή των Κοινοτήτων και την τελική αναμέτρησή του με τον Starmer για την πρωθυπουργία.
Ωστόσο, η στρατηγική αυτή θεωρείται εξαιρετικά ριψοκίνδυνη. Το Makerfield είναι μια εργατική περιοχή που ψήφισε υπέρ του Brexit το 2015, ενώ το κόμμα Reform, με αρχηγό τον Nigel Farage, υπόσχεται σκληρή αντιπολίτευση. Ο Farage έχει ήδη αποκαλέσει τον Burnham «υποστηρικτή των ανοιχτών συνόρων», καθιστώντας τον ευάλωτο στα ζητήματα μετανάστευσης και Brexit.
Επιπλέον, ακόμη και αν ο Burnham καταφέρει να εισέλθει στο κοινοβούλιο, η υποψηφιότητά του για την ηγεσία δεν είναι εξασφαλισμένη, καθώς η τελική απόφαση ανήκει στα μέλη του κόμματος. Η πολιτική κατάσταση θυμίζει έντονα τις ημέρες παρακμής των Συντηρητικών πριν από την πτώση της Liz Truss. Πολιτικοί αναλυτές, όπως ο Peter Hitchens, κάνουν λόγο για «κόμματα-πτώματα», επισημαίνοντας ότι η εποχή της παραδοσιακής βρετανικής πολιτικής κυριαρχίας των δύο μεγάλων κομμάτων πλησιάζει σε ένα χαοτικό και άδοξο τέλος.
