Ο Καναδάς, μια χώρα που αυτοπροβάλλεται διεθνώς ως προπύργιο της πολυπολιτισμικότητας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, φαίνεται να υιοθετεί μια ανησυχητική νέα στάση στα σύνορά του. Πρόσφατα, διακεκριμένοι ακαδημαϊκοί και ομιλητές που είχαν προσκληθεί στο ετήσιο συνέδριο της Μουσουλμανικής Ένωσης του Καναδά (MAC) στο Τορόντο, ήρθαν αντιμέτωποι με πρωτοφανή γραφειοκρατικά εμπόδια. Πολλοί είδαν τις ηλεκτρονικές άδειες εισόδου τους να ακυρώνονται ή να καθυστερούν αδικαιολόγητα, ενώ άλλοι ανακρίθηκαν για ώρες στο αεροδρόμιο Toronto Pearson, χωρίς καμία εξήγηση.
Το φαινόμενο αυτό δεν είναι μεμονωμένο, αλλά αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου πολιτικού μοτίβου. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν ο πρώην πρέσβης της Νότιας Αφρικής στις Ηνωμένες Πολιτείες Ebrahim Rasool, ο οποίος ανακρίθηκε κατά την άφιξή του, και η Γαλλίδα ευρωβουλευτής Rima Hassan, στην οποία απαγορεύτηκε η είσοδος στη χώρα λόγω της στάσης της απέναντι στον πόλεμο στη Γάζα. Αντίστοιχη μεταχείριση υπέστη και ο πρώην ειδικός εισηγητής των Ηνωμένων Εθνών Richard Falk, μαζί με τη σύζυγό του Hilal Elver, οι οποίοι κρατήθηκαν για ώρες από τις αρχές υπό το πρόσχημα της «εθνικής ασφάλειας».
Σύμφωνα με αναλυτές, η εργαλειοποίηση του μεταναστευτικού δικαίου και η χρήση «λόγων ασφαλείας» για την παρεμπόδιση της εισόδου σε όσους ασκούν κριτική στην ισραηλινή πολιτική, υποδηλώνει μια προσπάθεια φίμωσης της διαφωνίας. Οργανώσεις όπως το HonestReporting Canada, το B’nai Brith Canada και το Centre for Israel and Jewish Affairs ασκούν συστηματικά πιέσεις σε δημόσιους και ακαδημαϊκούς φορείς, προωθώντας μια ατζέντα που εξισώνει την κριτική προς το Ισραήλ με τον εξτρεμισμό.
Η κατάσταση αυτή προκαλεί έντονη ανησυχία, καθώς η γραμμή μεταξύ των πραγματικών απειλών για την ασφάλεια και του ιδεολογικού ελέγχου γίνεται όλο και πιο δυσδιάκριτη. Καθώς οι δυτικές δημοκρατίες, από τη Γερμανία έως τη Γαλλία και τις ΗΠΑ, υιοθετούν όλο και πιο αυστηρά μέτρα κατά των υποστηρικτών της παλαιστινιακής υπόθεσης, ο Καναδάς ακολουθεί μια πορεία που απειλεί την ίδια την έννοια της δημοκρατικής πολυφωνίας. Όπως επισημαίνουν πολλοί, όταν ένα κράτος αρχίζει να αστυνομεύει τις ιδέες στα σύνορά του, το περιθώριο της νόμιμης διαφωνίας συρρικνώνεται επικίνδυνα για το σύνολο της κοινωνίας, όχι μόνο για τις περιθωριοποιημένες ομάδες.
