Ένα χρόνο μετά την ιστορική πτώση του Μπασάρ αλ Άσαντ, ο Μοχάμεντ Γιαμέν, ένας 21χρονος φοιτητής Νομικής από τη Δαμασκό, μοιράζεται τις έντονες αναμνήσεις του από εκείνη τη νύχτα της 8ης Δεκεμβρίου 2024, όταν η χώρα του έμοιαζε να ανασαίνει ξανά. Το 2013, σε ηλικία μόλις εννέα ετών, ο Γιαμέν είχε αναγκαστεί να εγκαταλείψει την πατρίδα του, την προαστιακή περιοχή Jobar της Δαμασκού, μαζί με την οικογένειά του. Το καθεστώς Άσαντ είχε ισοπεδώσει την περιοχή, καθιστώντας την ακατοίκητη. Η οικογένεια βρήκε καταφύγιο στην γειτονιά Abbasiyyin της Δαμασκού, όπου ο Γιαμέν συνέχισε τις σπουδές του, ονειρευόμενος ένα μέλλον στην Ισπανία.
Ωστόσο, η πραγματικότητα άλλαξε ριζικά την νύχτα της 8ης Δεκεμβρίου 2024. Ενώ ο 20χρονος τότε Γιαμέν παρακολουθούσε τις εξελίξεις στο κινητό του, πληροφορίες άρχισαν να διαδίδονται για την κατάρρευση του καθεστώτος. Αντάρτικες δυνάμεις, έχοντας καταλάβει το Χαλέπι, τη Χάμα και τη Χομς, βάδιζαν προς την πρωτεύουσα. Ο Γιαμέν, γεμάτος προσδοκία, βγήκε στους δρόμους της Δαμασκού με λίγους φίλους. Παρά την παρουσία αστυνομικών σταθμών κοντά στο σπίτι του, οι δυνάμεις ασφαλείας είχαν εξαφανιστεί, αφήνοντας πίσω μόνο στολές αποστάτη στρατιωτών. Ο ήχος των πυροβολισμών γέμισε τον νυχτερινό ουρανό, αντικαθιστώντας τις ειδήσεις που δεν προλάβαινε να λάβει λόγω της εξάντλησης της μπαταρίας του τηλεφώνου του. “Ήταν ένας χορός χαράς, μέχρι που έφτασαν οι δυνάμεις από την Ντεράα και αργότερα οι μαχητές του Αχμέντ αλ-Σαράα“, θυμάται ο Γιαμέν.
Η χαρά της στιγμής ήταν ανείπωτη, αλλά η πρώτη σκέψη του ήταν για τους υπόλοιπους που υπέφεραν. “Εκείνη τη στιγμή, σκέφτηκα, με τη βοήθεια του Θεού, σύντομα θα συμβεί και για τον λαό της Παλαιστίνης, και θα γιορτάσουμε στην Παλαιστίνη, στο τζαμί Αλ-Άκσα”. Η είδηση ότι ο αλ-Σαράα εισήλθε στο τζαμί Ομεϋάδης στην Παλιά Πόλη της Δαμασκού, τον έκανε να σπεύσει εκεί με το σκούτερ του, όπου είδε τον μελλοντικό πρόεδρο της Συρίας να εξέρχεται από το ιστορικό τζαμί.
Λίγες ημέρες μετά την απελευθέρωση της Δαμασκού, ο Γιαμέν είχε εκφράσει την αισιοδοξία του: “Λόγω αυτής της απελευθέρωσης, έχω ελπίδα”. Ένα χρόνο μετά, την παραμονή της πρώτης επετείου, ο 21χρονος Γιαμέν διατηρεί την θετική του διάθεση. Επισημαίνει βελτιώσεις στις υποδομές, στο ποσοστό συναλλαγματικής ισοτιμίας, στον τομέα της υγείας και στις αποδοχές των εργαζομένων. “Αυτό που ανέφερα είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου, υπάρχουν ακόμη πολλά που πρέπει να βελτιωθούν, με τη βοήθεια του Θεού, πολύ περισσότερα”, δηλώνει.
Ιδιαίτερη σημασία αποδίδει στην ελευθερία του λόγου, η οποία υπό το καθεστώς Άσαντ σήμαινε κίνδυνο φυλάκισης. “Το θέμα της ελευθερίας της έκφρασης είναι ένα από τα θέματα που έχουν κάνει τη μεγαλύτερη διαφορά”, αναφέρει. Παρόλο που αναγνωρίζει τις πρόσφατες διαδηλώσεις και τη βία σε ορισμένες περιοχές, τονίζει ότι η δυνατότητα να εκφράζει κανείς τις απόψεις του χωρίς φόβο είναι μια τεράστια αλλαγή.
Την ημέρα της επετείου, ο Γιαμέν συμμετείχε στους εορτασμούς στην πλατεία Ομεϋάδης, όπου χιλιάδες άνθρωποι γιόρταζαν με πυροτεχνήματα και παρελάσεις, υψώνοντας την πράσινη, μαύρη και λευκή σημαία της Συρίας.
Η Jobar παραμένει κατεστραμμένη, και η ανοικοδόμηση θα διαρκέσει χρόνια, μια κατάσταση που ο Γιαμέν συγκρίνει με την καταστροφή στη Γάζα. Ωστόσο, πλέον δεν ονειρεύεται την Ισπανία. “Υπάρχουν πράγματα που με κάνουν να θέλω να αμφισβητήσω τα πάντα και να μείνω. Αυτό δεν αφορά εμένα”, δηλώνει. Ως τελειόφοιτος νομικής, ελπίζει να βρει δουλειά και να προσφέρει στη χώρα του. “Είμαι τελικά μέλος της κοινωνίας. Πριν, η διαφθορά στον νομικό τομέα με γέμιζε αμφιβολίες για το μέλλον μου εδώ. Σήμερα, αν βρω μια καλή ευκαιρία μετά την αποφοίτηση, είτε στον ιδιωτικό τομέα είτε στο κράτος, θα την αδράξω για να μπορέσω να βοηθήσω αυτή τη χώρα”.
