Καθώς ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή διανύει τον τρίτο μήνα του, το ενδιαφέρον στρέφεται στις γεωπολιτικές επιπτώσεις της κρίσης, με το βλέμμα πολλών να πέφτει πάνω στους Brics. Η ομάδα των 10 μελών δεν χαρακτηρίζεται από κοινές αξίες, αλλά από συγκλίνοντα συμφέροντα, καθιστώντας αδύνατη την έκφραση μιας ενιαίας φωνής για τη σύρραξη. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του Ιράν και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων (UAE), που βρίσκονται σε ένταση, ενώ η Κίνα τηρεί μια υποτονικά ουδέτερη στάση, την ώρα που η Ρωσία στηρίζει ανοιχτά το Ιράν.
Η Ινδία, ως προεδρεύουσα χώρα στη σύνοδο των Brics, προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στις στρατηγικές της σχέσεις με το Ισραήλ, τη δέσμευσή της προς τον Παγκόσμιο Νότο και την ασφάλεια της διασποράς της στη Μέση Ανατολή. Οι προκλήσεις αυτές εντείνονται λόγω των σχέσεων με τις Ηνωμένες Πολιτείες υπό τη δεύτερη κυβέρνηση Trump. Παρά τις δυσκολίες, το να θεωρήσει κανείς τους Brics «ανίσχυρους» θα ήταν λάθος. Το σχήμα λειτουργεί καλύτερα ως εργαλείο ενίσχυσης της διαπραγματευτικής ισχύος και όχι ως δεσμευτική δομή.
Τομείς όπως η ενέργεια παρουσιάζουν μεγάλες ευκαιρίες. Με την κρίση στα Στενά του Ορμούζ να αναδεικνύει την ανάγκη για διαφοροποίηση, οι Brics μπορούν να αξιοποιήσουν την ηγετική τους θέση στην ηλιακή ενέργεια. Παράλληλα, η τάση για απομάκρυνση από το δολάριο ΗΠΑ ενισχύεται, καθώς πολλά κράτη αναζητούν εναλλακτικές λύσεις για να θωρακιστούν απέναντι σε κυρώσεις και αποκλεισμούς από συστήματα όπως το Swift. Αν και ένα κοινό νόμισμα παραμένει μακρινό σενάριο, πειράματα όπως το Project mBridge δείχνουν ότι υπάρχει δρόμος για διασυνοριακές πληρωμές χωρίς το αμερικανικό δολάριο. Τέλος, η ενίσχυση των υποδομών, όπως η σιδηροδρομική διασύνδεση Κίνας-Ινδίας μέσω Μιανμάρ, θα μπορούσε να αλλάξει τα δεδομένα στις εφοδιαστικές αλυσίδες, αποδεικνύοντας ότι αν οι Brics εστιάσουν σε πρακτική σύγκλιση αντί για ανέφικτη ενότητα, έχουν ακόμη μέλλον.
