Η φθίνουσα ισχύς της Ρωσίας είναι πλέον ορατή στις διπλωματικές της αποτυχίες, οι οποίες αντικατοπτρίζονται με τον πλέον εύγλωττο τρόπο στις ετήσιες εκδηλώσεις της. Η παρέλαση για την Ημέρα της Νίκης στη Μόσχα, που παραδοσιακά αποτελεί επίδειξη γεωπολιτικής ισχύος, φέτος ήταν υποτονική. Σε αντίθεση με το περσινό έτος, όπου ο Vladimir Putin υποδέχθηκε ηγέτες από την Κίνα, τη Βραζιλία και άλλες χώρες, η φετινή παρουσία διεθνών προσωπικοτήτων ήταν περιορισμένη, αναδεικνύοντας τον διπλωματικό απομονωτισμό της χώρας.

Ενώ στο εσωτερικό η ρωσική οικονομία παρουσιάζει σημάδια κόπωσης, με την ανάπτυξη να καταγράφει σημαντική κάμψη σε σύγκριση με το 2024, η κατάσταση στο μέτωπο της «ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης» παραμένει στάσιμη παρά τις τεράστιες απώλειες. Την ίδια στιγμή, ο ρόλος της Ρωσίας στην περιοχή που αποκαλεί «εγγύς εξωτερικό» αποδυναμώνεται συνεχώς. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η Αρμενία, η οποία υπό την ηγεσία του Nikol Pashinyan ενισχύει τις σχέσεις της με την Ευρωπαϊκή Ένωση, φιλοξενώντας μάλιστα τη σύνοδο της Ευρωπαϊκής Πολιτικής Κοινότητας.

Η στροφή του Yerevan προς τη Δύση δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό, καθώς το ίδιο συμβαίνει με τη Μολδαβία και τη Γεωργία, παρά τις όποιες πιέσεις ασκεί η Μόσχα. Η διορατικότητα του Nikol Pashinyan και του Ilham Aliyev, σε συνδυασμό με την εμπλοκή των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις ειρηνευτικές διαδικασίες, δημιουργεί νέα δεδομένα. Η Ρωσία παρακολουθεί πλέον από το περιθώριο τις εξελίξεις, καθώς οι πρώην σύμμαχοί της αναζητούν διέξοδο σε μια νέα, πολυπολική πραγματικότητα, όπου η ρωσική επιρροή δεν θεωρείται πλέον δεδομένη.