Ίσως η ποιότητα των δημόσιων διανοουμένων να αποτελεί το καλύτερο μέτρο για την άνοδο και την πτώση μιας κοινωνίας. Τον περασμένο αιώνα, οι Ηνωμένες Πολιτείες διέθεταν κορυφαίους στοχαστές, όπως ο Walter Lippmann και η Hannah Arendt, των οποίων το έργο παραμένει επίκαιρο και πολύτιμο μέχρι σήμερα. Σήμερα, ωστόσο, έχουμε προσωπικότητες όπως ο Francis Fukuyama και ο Sam Harris, των οποίων η μελλοντική μελέτη ίσως λειτουργήσει περισσότερο ως σύμπτωμα της εποχής μας.
Πρόσφατα, ένα podcast μεταξύ των δύο έγινε viral, καθώς ο άνθρωπος που κάποτε κήρυξε το «τέλος της ιστορίας» παραδέχεται πλέον ότι η αυταρχική Κίνα αποτελεί ένα ρεαλιστικό πολιτικό μοντέλο, ενώ η δημοκρατική Αμερική φαντάζει όλο και λιγότερο ελκυστική. Ο Francis Fukuyama δήλωσε στον Sam Harris πως οι Κινέζοι δημιούργησαν ένα εντυπωσιακό σύστημα, που συνδυάζει τον αυταρχισμό με την αγορά, σημειώνοντας τεράστια επιτυχία στην τεχνολογική καινοτομία. Αντίθετα, η αμερικανική δημοκρατία μοιάζει να καταρρέει.
Η μεταστροφή του Francis Fukuyama, από το «η Δύση είναι η καλύτερη» στο «η Δύση καταρρέει», προκαλεί αίσθηση. Παράλληλα, ο Sam Harris, νευροεπιστήμονας που τοποθετείται για τα πάντα —υπερασπιζόμενος μεταξύ άλλων τον πόλεμο του Ισραήλ στη Γάζα—, απορρίπτει την ιδέα περί ισότιμης αξίας και προστασίας για τις δύο πλευρές στη σύγκρουση, αγνοώντας την ανάγκη για ίσα δικαιώματα.
Η τάση των δυτικών αναλυτών να υποτιμούν την Κίνα έχει πλέον καταστεί παρωχημένη. Όπως επισημαίνουν οι Neil Thomas και Shengyu Wang της Asia Society στο Foreign Affairs, οι δυτικές υποθέσεις ότι η Κίνα θα εκδημοκρατιζόταν ή ότι η καινοτομία δεν θα μπορούσε να ανθίσει υπό τον Λενινισμό, αποδείχθηκαν λανθασμένες. Ο πρόεδρος Xi Jinping έχει καταφέρει να χτίσει ένα «ανταγωνιστικό λειτουργικό σύστημα» που αψηφά τις δυτικές προσδοκίες, βασιζόμενο στην εσωτερική πειθαρχία αντί για τις εκλογές. Όπως παραδέχτηκε και ο πρώην ανταποκριτής του Der Spiegel, Georg Fahrion, το κινεζικό σύστημα καταφέρνει να ικανοποιεί τόσο τις υλικές όσο και τις συναισθηματικές ανάγκες των πολιτών του, προκαλώντας μια άβολη συνειδητοποίηση για τη Δύση: η κυριαρχία της δεν είναι πλέον δεδομένη.
