Η πρόσφατη επίσκεψη του πρωθυπουργού της Ισπανίας, Pedro Sanchez, στην Κίνα αποτέλεσε μια ενδιαφέρουσα αντίθεση με τη στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία βρίσκεται αντιμέτωπη με γεωπολιτικές αναταράξεις και οικονομική στασιμότητα. Ο Sanchez επεδίωξε τη σύσφιξη των σχέσεων με το Πεκίνο, θέτοντας παράλληλα ζητήματα όπως το επίμονο εμπορικό έλλειμμα και τον πόλεμο στην Ουκρανία. Πολλοί αναλυτές θεωρούν ότι η προσέγγισή του, η οποία συνδυάζει τον διπλωματικό έπαινο με την ουσιαστική κριτική, θα μπορούσε να λειτουργήσει ως υπόδειγμα για τις Βρυξέλλες, ιδιαίτερα σε μια περίοδο που οι σχέσεις με την Ουάσιγκτον περνούν κρίση.

Σύμφωνα με τον Wang Hanyi, ερευνητή στο Shanghai International Studies University, ο Ισπανός ηγέτης πέτυχε μια λεπτή ισορροπία μεταξύ υψηλού επιπέδου στρατηγικής ρητορικής και πρακτικής συνεργασίας. Βέβαια, δεν λείπουν οι σκεπτικιστές που υποστηρίζουν ότι αυτό το μοντέλο «κριτικής με το γάντι» έχει αποτύχει στο παρελθόν και δύσκολα θα αλλάξει τη συμπεριφορά του Πεκίνου.

Η επίσκεψη του Sanchez ήρθε σε μια στιγμή έντασης στις σχέσεις Μαδρίτης και Ουάσιγκτον, μετά τον πόλεμο ΗΠΑ-Ισραήλ κατά του Ιράν. Ο Ισπανός πρωθυπουργός στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων, αρνούμενος να επιτρέψει τη χρήση ισπανικών βάσεων για επιχειρήσεις κατά του Ιράν και επικρίνοντας τη στάση του Donald Trump, παρά τις απειλές για διακοπή του εμπορίου. Παρά τις προσπάθειες Ευρωπαίων ηγετών, όπως ο Emmanuel Macron και ο Olaf Scholz, να προσεγγίσουν την Κίνα, οι συναντήσεις αυτές δεν κατάφεραν να επιλύσουν κρίσιμα ζητήματα, όπως η υποστήριξη της Κίνας προς τη Ρωσία στον πόλεμο στην Ουκρανία και οι κίνδυνοι από τις κινεζικές επενδύσεις στην ευρωπαϊκή βιομηχανία. Το ερώτημα παραμένει: είναι το μοντέλο «συνεργασίας μέσω του εμπορίου» βιώσιμο ή η Ευρώπη πρέπει να αντιμετωπίσει τη νέα πραγματικότητα ως «αουτσάιντερ» απέναντι στη νέα υπερδύναμη;