Καθώς το Πεκίνο βλέπει πλέον τη χώρα σαν μια μεγάλη σκακιέρα, η κεντρική κυβέρνηση δεν αρκείται στο να ζητά από τις επαρχίες απλώς γρηγορότερους ρυθμούς ανάπτυξης. Αντίθετα, επιδιώκει οι περιφέρειες να αναπτυχθούν με διαφορετικό, πιο εξειδικευμένο τρόπο. Στο πλαίσιο της ολοκλήρωσης του 14ου πενταετούς πλάνου και της προετοιμασίας για το 15ο, οι επαρχίες και οι πόλεις αντιμετωπίζονται πλέον ως εξειδικευμένες μονάδες εφαρμογής πολιτικής, αντανακλώντας έναν νέο εδαφικό καταμερισμό εργασίας.

Η κεντρική διοίκηση θέλει κάθε επαρχία να βρει τη θέση της στην εθνική ανάπτυξη, αξιοποιώντας τα ιδιαίτερα τοπικά της πλεονεκτήματα. Για παράδειγμα, η επαρχία Qinghai δεν προορίζεται για παραγωγική βάση, αλλά το ψυχρό κλίμα και το μεγάλο υψόμετρό της επαναπροσδιορίζονται ως πλεονεκτήματα για την πράσινη πληροφορική. Αντίστοιχα, στην αυτόνομη περιοχή Ningxia Hui, η αφθονία ανανεώσιμων πηγών ενέργειας την καθιστά ιδανικό κόμβο για την ψηφιακή οικονομία. Στην άλλη πλευρά, το Nanjing, πρωτεύουσα της επαρχίας Jiangsu, αναλαμβάνει τον ρόλο της σύνδεσης των εργαστηριακών ερευνών με τη μαζική παραγωγή, λειτουργώντας ως μεσάζων μεταξύ πανεπιστημίων, επιχειρήσεων και κεφαλαίων.

Αυτή η τάση σηματοδοτεί μια ευρύτερη αλλαγή στον ρόλο των τοπικών στελεχών, που πλέον καλούνται να δρουν ως οργανωτές κεφαλαίων και όχι μόνο ως εκτελεστές εντολών. Παρά ταύτα, παραμένει μια εγγενής αντίφαση: ενώ το Πεκίνο επιθυμεί εξειδίκευση για να αποφύγει τη σπατάλη και την αλληλοεπικάλυψη των βιομηχανιών, οι τοπικοί αξιωματούχοι συνεχίζουν να κρίνονται με βάση μετρήσιμα αποτελέσματα. Έτσι, όταν το σύνθημα για «νέες ποιοτικές παραγωγικές δυνάμεις» γίνεται το κάλεσμα για δράση, κάθε επαρχία προσπαθεί να αποδείξει ότι μπορεί να κυριαρχήσει στην τεχνητή νοημοσύνη ή τη ρομποτική, οδηγώντας ενδεχομένως σε νέους κύκλους ανταγωνισμού. Το κατά πόσο αυτό το πλάνο θα περιορίσει τον τοπικό προστατευτισμό και θα δημιουργήσει μια αρμονική οικονομική λειτουργία, θα φανεί στην πράξη κατά τη διάρκεια του 15ου πενταετούς πλάνου.