Ο θάνατος του Γιασέρ Αμπού Σαμπάμπ, μέλους της φυλής Ταραμπίν της Γάζας, στις 4 Δεκεμβρίου 2025, σηματοδοτεί μια κρίσιμη καμπή στις προσπάθειες του Ισραήλ να εδραιώσει μια δική του διοίκηση στην περιοχή. Η φυλή Ταραμπίν, σε επίσημη δήλωσή της, εξέφρασε την αντίθεσή της στη συνεργασία του Αμπού Σαμπάμπ με την ισραηλινή κατοχή, δηλώνοντας την αμέριστη στήριξή της στην παλαιστινιακή αντίσταση και την άρνηση να εκμεταλλευτεί το όνομα της φυλής για τη δημιουργία δυνάμεων που υπηρετούν την κατοχή.
Αν και οι αναφορές για τις συνθήκες θανάτου του Αμπού Σαμπάμπ ποικίλλουν, με κάποιες να κάνουν λόγο για εμπλοκή της Χαμάς και άλλες για δράση μελών της ίδιας του της φυλής, το γεγονός είναι ότι ο θάνατός του έγινε σε ισραηλινό νοσοκομείο. Το Ισραήλ προσπάθησε να πλαισιώσει τον θάνατο ως «φυλετική διαμάχη», αποσιωπώντας την πιθανή εκδοχή της εκδίκησης για τη συνεργασία του. Η αφήγηση αυτή αγνοεί το γεγονός ότι η ίδια η φυλή του τον θεωρούσε συνεργάτη και χαιρέτησε τον θάνατό του.
Ο Αμπού Σαμπάμπ, καθ’ όλη τη διάρκεια της σύγκρουσης, συνδέθηκε με τη συνεργασία με το Ισραήλ, παίζοντας κεντρικό ρόλο στην εξασφάλιση ασφαλούς διόδου για ισραηλινά στρατεύματα, στον εντοπισμό Ισραηλινών αιχμαλώτων, στη θανάτωση μελών της παλαιστινιακής αντίστασης, και, πιο χαρακτηριστικά, στην κατάσχεση φορτηγών με ανθρωπιστική βοήθεια. Φήμες τον ήθελαν να προορίζεται για τη θέση του κυβερνήτη της Ράφα, υπό την ισραηλινή διοίκηση.
Ο θάνατός του αποτελεί ένα ισχυρό πλήγμα για τις ισραηλινές προσπάθειες δημιουργίας μιας νέας παλαιστινιακής διοίκησης στη Γάζα, που θα ανταποκρίνεται στις επιθυμίες του και θα καταπιέζει τους Παλαιστινίους. Αποτελεί μια ακόμη απόδειξη ότι ο παλαιστινιακός λαός δεν θα αποδεχθεί ποτέ την αποικιακή κυριαρχία.
Η στρατηγική του Ισραήλ να χρησιμοποιεί συνεργάτες για να υπονομεύσει την παλαιστινιακή ενότητα και διακυβέρνηση δεν είναι νέα. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, το Ισραήλ προώθησε τη δημιουργία των λεγόμενων «ενώσεων χωριών» στη Δυτική Όχθη, θεσμούς τοπικής διακυβέρνησης που χρηματοδοτούνταν και προστατεύονταν από το Ισραήλ με αντάλλαγμα την αφοσίωση των ηγετών τους. Στόχος ήταν η μείωση της επιρροής της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης και η διάδοση διχόνοιας. Ωστόσο, οι ενώσεις αυτές απορρίφθηκαν από τους Παλαιστίνιους ως παράνομες και ολόκληρη η πρωτοβουλία κατέρρευσε μέσα σε λίγα χρόνια.
Τώρα, το Ισραήλ προσπαθεί να εφαρμόσει ένα παρόμοιο μοντέλο στη Γάζα. Η χρηματοδότηση και ο οπλισμός του Αμπού Σαμπάμπ αποσκοπούσαν στη δημιουργία ενός κέντρου εξουσιαστικής δύναμης στη Γάζα, απόλυτα αφοσιωμένου στο Ισραήλ. Αυτό θα επέτρεπε στην ισραηλινή κατοχή να αντιμετωπίσει την αντίσταση, εξολοθρεύοντας τους μαχητές της, χωρίς να αναγκάζεται να εμπλέκει άμεσα τους δικούς της στρατιώτες ή να υφίσταται το διπλωματικό κόστος.
Ακόμη και αν ο Αμπού Σαμπάμπ δεν είχε καταφέρει να εδραιώσει τον έλεγχο στη Ράφα ή σε ολόκληρη τη Γάζα, η πρόκληση εσωτερικών συγκρούσεων θα ήταν επαρκώς ωφέλιμη για το Ισραήλ. Θα υπονόμευε την εσωτερική ασφάλεια στη Γάζα, θα έβλαπτε τη συνοχή της παλαιστινιακής κοινωνίας και θα ενθάρρυνε τους ανθρώπους να φύγουν.
Ωστόσο, όπως και στο παρελθόν, το σχέδιο του Ισραήλ ήταν καταδικασμένο να αποτύχει. Παρά την σημαντική οικονομική και στρατιωτική υποστήριξη που έλαβε από την κατοχή, ο Αμπού Σαμπάμπ δεν κατάφερε να πείσει τη φυλή του να τον ακολουθήσει ή τους κατοίκους της Ράφα να τον υποστηρίξουν. Κατόρθωσε να στρατολογήσει μόνο εξτρεμιστές, εγκληματίες και πρώην φυλακισμένους συνεργάτες.
Η συντριπτική πλειοψηφία των Παλαιστινίων τον θεωρούσε συνεργάτη. Ούτε καν όσοι αντιτίθενται ή δεν συμπαθούν τις παρατάξεις της αντίστασης δεν τον υποστήριξαν, καθώς αρνούνταν να προδώσουν τις αρχές τους και να συνεργαστούν με μια δύναμη που σκότωνε Παλαιστίνιους καθημερινά.
Ενώ ο Αμπού Σαμπάμπ παρείχε στο Ισραήλ υπηρεσίες ασφαλείας και τεχνικής υποστήριξης, η ισχύς του βασιζόταν εξ ολοκλήρου σε εγκλήματα και κλοπές, γεγονός που τον καθιστούσε μισητό προδότη και όχι ηγέτη. Παρά τους ισχυρισμούς του σε βίντεο για διανομή κλεμμένης βοήθειας στους φτωχούς ή για κατασκευή σκηνών με κλεμμένες τέντες, δεν κατάφερε να συσπειρώσει ανθρώπους γύρω του.
Η ισραηλινή προσπάθεια να τον αναδείξει σε κυβερνήτη απέτυχε, διότι δεν έλαβε υπόψη ότι η νόμιμη διακυβέρνηση δεν μπορεί να χτιστεί πάνω σε εγκλήματα.
Όσο κι αν το Ισραήλ προσπάθησε να τον προστατεύσει, ο θάνατός του ήταν αναπόφευκτος. Η φυλή του και άλλοι στη Ράφα δεν μπορούσαν να αποδεχθούν τη συνεργασία του με την κατοχή, που έθιγε την τιμή τους και τις μακροχρόνιες ηθικές τους αρχές.
Με την είδηση του θανάτου του Αμπού Σαμπάμπ, οι κάτοικοι της Γάζας πανηγύρισαν, βγαίνοντας στους δρόμους και μοιράζοντας γλυκά. Παλαιστίνιοι με διαφορετικές απόψεις για τις ενέργειες της Χαμάς ένωσαν τη χαρά τους. Η προσπάθεια του Ισραήλ να βάλει το χέρι του στο μέλλον της Γάζας διακόπηκε.
Ο θάνατος του Αμπού Σαμπάμπ, τελικά, έστειλε ένα ισχυρό μήνυμα: ότι κάθε συνεργάτης είναι στόχος και κανένας συνεργάτης δεν μπορεί να επιτύχει νομιμοποίηση. Μετά από περισσότερα από δύο χρόνια γενοκτονίας, το πνεύμα του παλαιστινιακού λαού δεν έχει σπάσει. δεν έχει εγκαταλείψει τη γη του και τον δίκαιο αγώνα του.
