Η πρόσφατη κινηματογραφική παραγωγή Swapped, που κυκλοφορεί πλέον μέσω της πλατφόρμας Netflix, έρχεται να επιβεβαιώσει πως η απομίμηση δεν είναι πάντα η πιο ειλικρινής μορφή κολακείας. Αν η ταινία Hoppers της Pixar κατάφερε τον περασμένο Μάρτιο να ισορροπήσει ανάμεσα στην ποιότητα και την εμπορική επιτυχία, θυμίζοντάς μας γιατί το συγκεκριμένο στούντιο παραμένει σημείο αναφοράς, το Swapped αποτυγχάνει παταγωδώς να φτάσει ακόμη και τα στοιχειώδη στάνταρ ενός ποιοτικού animation.

Το Swapped, το τρίτο κατά σειρά εγχείρημα της Skydance Animation, υπό την καθοδήγηση του David Ellison, μοιάζει περισσότερο με μια συρραφή από αποτυχημένα κλισέ παρά με ολοκληρωμένη ταινία. Παρά την παρουσία του πρώην ισχυρού άνδρα της Pixar, John Lasseter, στο επιτελείο, το στούντιο συνεχίζει να παράγει ταινίες που στερούνται φαντασίας. Όπως συνέβη και με τα προηγούμενα έργα, Luck και Spellbound, έτσι και εδώ το αποτέλεσμα είναι μια τεχνικά φτωχή παραγωγή, με αναιμικό σενάριο και διαλόγους που δεν καταφέρνουν να προκαλέσουν ούτε το ενδιαφέρον, ούτε το γέλιο.

Η κεντρική ιδέα αφορά τον Olly, έναν χαρακτήρα που φωνητικά ενσαρκώνει ο βραβευμένος Michael B Jordan, και την Ivy, την οποία υποδύεται η Juno Temple. Μέσω ενός μαγικού φυτού, οι δύο ήρωες αλλάζουν σώματα, προσπαθώντας να γεφυρώσουν τις διαφορές μεταξύ των ειδών τους. Αν και υπάρχει μια αμυδρή προσπάθεια για πολιτικό σχολιασμό σχετικά με τον φόβο και τον διχασμό, η πλοκή γρήγορα παραχωρεί τη θέση της σε μια άχρωμη κωμωδία καταστάσεων.

Ακόμη και οι προσπάθειες των ηθοποιών, όπως του Tracy Morgan, δεν επαρκούν για να σώσουν μια παραγωγή που μοιάζει να έχει κατασκευαστεί «με το στανιό». Ενώ η Pixar αγωνίζεται να διατηρήσει την παλιά της αίγλη, η Skydance Animation αποδεικνύει ότι, χωρίς ουσία και δημιουργική λεπτότητα, τα έντονα χρώματα στην οθόνη δεν αρκούν για να κρατήσουν το κοινό.