Η παγκόσμια διακυβέρνηση περνάει μια πολύ δύσκολη φάση. Η άνοδος του προστατευτισμού και η επιλεκτική εφαρμογή του διεθνούς δικαίου έχουν κλονίσει την εμπιστοσύνη στους θεσμούς που κάποτε κρατούσαν τον κόσμο ενωμένο. Η επιστροφή του Donald Trump στο προσκήνιο της αμερικανικής πολιτικής και η τάση των ΗΠΑ να θέτουν το εθνικό τους συμφέρον πάνω από τη διεθνή ευθύνη, εντείνουν τις ανησυχίες. Από τους εμπορικούς δασμούς μέχρι την αποχώρηση από 66 διεθνείς οργανισμούς και υπηρεσίες του ΟΗΕ με το προεδρικό υπόμνημα της 7ης Ιανουαρίου, η Ουάσιγκτον φαίνεται να υπονομεύει σταθερά τη διεθνή τάξη.
Σε αυτό το περιβάλλον αβεβαιότητας, η ανάγκη για μια νέα γεωγραφία της παγκόσμιας διακυβέρνησης γίνεται πιο επιτακτική από ποτέ. Όπως επισημαίνει ο καθηγητής του Columbia University, Jeffrey Sachs, η Κίνα μπορεί να αποτελέσει τον νέο πυλώνα σταθερότητας. Με τις τεχνολογικές της δυνάμεις και τη δέσμευσή της στην πολυμερή συνεργασία, η Κίνα προβάλλει ως ένας αξιόπιστος εταίρος που προσφέρει προβλεψιμότητα.
Εδώ μπαίνει στο κάδρο το Hong Kong. Με το μοντέλο «μία χώρα, δύο συστήματα», το Hong Kong διαθέτει τα εχέγγυα —το κοινό δίκαιο, τις χρηματοοικονομικές υπηρεσίες και το διπλωματικό κύρος— για να φιλοξενήσει διεθνείς οργανισμούς. Είτε πρόκειται για έρευνα, είτε για τη δημόσια υγεία ή την κλιματική αλλαγή, η πόλη μπορεί να λειτουργήσει ως γέφυρα. Ήδη, το UN University Hub στο Lingnan University δείχνει τον δρόμο. Το επόμενο βήμα είναι μια πιο τολμηρή στρατηγική: το Hong Kong πρέπει να θέσει ως στόχο την προσέλκυση διεθνών θεσμών, ενισχύοντας τη σημασία του πέρα από τον οικονομικό τομέα και εδραιώνοντας τη θέση του σε έναν κόσμο που έχει ανάγκη από ουσιαστικές λύσεις και όχι απλώς από branding.
