Στη δίνη μιας καταστροφικής ανθρωπογενούς κλιματικής κρίσης, η Ασία θρηνεί για τον ολοένα αυξανόμενο αριθμό θυμάτων από τις σφοδρές πλημμύρες και τις κατολισθήσεις. Ο επίσημος απολογισμός των νεκρών στις πιο πληγείσες χώρες, την Ινδονησία, τη Σρι Λάνκα και την Ταϊλάνδη, έχει ήδη ξεπεράσει τους 1.750, ενώ οι αγνοούμενοι υπολογίζονται σε εκατοντάδες.
Στην Ινδονησία, τουλάχιστον 867 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, ενώ 521 παραμένουν αγνοούμενοι, σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα δεδομένα από το νησί Σουμάτρα της επαρχίας Aceh. Περισσότεροι από 800.000 άνθρωποι έχουν εκτοπιστεί από τις εστίες τους, αντιμετωπίζοντας ελλείψεις σε βασικά αγαθά. Ο κυβερνήτης της Aceh, Muzakir Manaf, περιέγραψε μια εφιαλτική κατάσταση, όπου ολόκληρα χωριά έχουν παρασυρθεί, με την πείνα να αποτελεί πλέον θανάσιμο κίνδυνο για τους κατοίκους απομακρυσμένων περιοχών. “Οι άνθρωποι δεν πεθαίνουν από την πλημμύρα, αλλά από την πείνα. Έτσι είναι”, δήλωσε χαρακτηριστικά.
Η Σρι Λάνκα θρηνεί 607 νεκρούς, με άλλους 214 αγνοούμενους, σε αυτό που ο Πρόεδρος Anura Kumara Dissanayake χαρακτήρισε ως την πιο δύσκολη φυσική καταστροφή που έχει αντιμετωπίσει η χώρα. Ο πρόεδρος ανέφερε ότι πάνω από δύο εκατομμύρια άνθρωποι, σχεδόν το 10% του πληθυσμού, έχουν πληγεί, με δεκάδες χιλιάδες σπίτια να έχουν υποστεί ζημιές ή να έχουν καταστραφεί ολοσχερώς. Οι συνεχιζόμενες σφοδρές βροχοπτώσεις αυξάνουν τον κίνδυνο νέων κατολισθήσεων, παρεμποδίζοντας τις προσπάθειες αποκατάστασης.
Η Ταϊλάνδη μετρά τουλάχιστον 276 νεκρούς, ενώ η Μαλαισία και το Βιετνάμ αναφέρουν δύο θύματα η καθεμία.
Οι ειδικοί επισημαίνουν ότι η κλιματική αλλαγή καθιστά αυτά τα ακραία καιρικά φαινόμενα, όπως η ταυτόχρονη εμφάνιση τυφώνων και κυκλώνων, όλο και πιο πιθανά. Επιπλέον, η παράνομη υλοτομία, συχνά συνδεδεμένη με την παγκόσμια ζήτηση για φοινικέλαιο, επιδείνωσε την καταστροφή στη Σουμάτρα. Η Ινδονησία, μια χώρα με σημαντική δασοκάλυψη, έχει υποστεί εκτεταμένη αποψίλωση τροπικών δασών. Ως αντίδραση, το Υπουργείο Δασών της Ινδονησίας ανακοίνωσε την ανάκληση αδειών υλοτομίας για 20 εταιρείες, σε μια προσπάθεια να περιοριστεί η καταστροφή.
