Η βία των εποίκων στη Δυτική Όχθη αποτελεί πλέον μια καθημερινή, ζοφερή πραγματικότητα. Η φράση-κλειδί «βία των εποίκων» περιγράφει με ακρίβεια τις επιθέσεις που δέχονται Παλαιστίνιοι πολίτες –άνδρες, γυναίκες, παιδιά και ολόκληρες οικογένειες– από ένοπλες ομάδες που επιδιώκουν τον εκτοπισμό τους από τις πατρογονικές τους εστίες. Οι επιθέσεις αυτές, που περιλαμβάνουν ξυλοδαρμούς, εμπρησμούς κατοικιών και δολοφονικές ενέργειες, έχουν λάβει εκρηκτικές διαστάσεις τα τελευταία χρόνια.

Σύμφωνα με στοιχεία του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (OCHA), οι περιστατικά που αφορούν εποίκους παρουσιάζουν συνεχή αύξηση από το 2021. Η κατάσταση επιδεινώθηκε περαιτέρω με τις νομοθετικές ρυθμίσεις που προωθήθηκαν από τον Υπουργό Εθνικής Ασφάλειας Itamar Ben-Gvir, οι οποίες διευκολύνουν την οπλοφορία των Ισραηλινών εποίκων. Παράλληλα, οργανώσεις όπως η Adalah επισημαίνουν ότι η ρητορική που στοχοποιεί τους Παλαιστίνιους ως «εχθρούς» νομιμοποιεί ουσιαστικά την ατιμωρησία για όσους διαπράττουν εγκλήματα.

Από το Susiya και την περιοχή της Jenin έως τη Nablus, οι μαρτυρίες για εμπρησμούς κλινικών, οχημάτων και σπιτιών πληθαίνουν. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Yesh Din, το οποίο καταγράφει ότι μόλις το 3% των υποθέσεων που αφορούν εγκλήματα εποίκων κατά Παλαιστινίων οδηγούν σε καταδίκη. Η οργάνωση τονίζει ότι το κράτος του Ισραήλ παραβιάζει τις διεθνείς υποχρεώσεις του, αποτυγχάνοντας να προστατεύσει τους αμάχους.

Τον Απρίλιο του 2026, αναφέρθηκαν εκατοντάδες περιστατικά βίας, με δεκάδες νεκρούς και τραυματίες. Ο Ihab Hassan, ακτιβιστής για τα ανθρώπινα δικαιώματα, υπογραμμίζει το παράδοξο ενός συστήματος που τιμωρεί τα θύματα και παρέχει ασυλία στους θύτες. Από την πλευρά του, ο πάστορας Munther Isaac κάνει λόγο για «σιωνιστική τρομοκρατία», επισημαίνοντας ότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο οι έποικοι, αλλά ολόκληρος ο μηχανισμός που τους ενθαρρύνει και τους προστατεύει, μετατρέποντάς τους σε εργαλεία μιας ανεπίσημης πολιτικής επέκτασης στα κατεχόμενα εδάφη.