Ακόμα και αν οι άμεσες συγκρούσεις περιοριστούν, η κατάσταση στον Περσικό Κόλπο δύσκολα θα επιστρέψει στην πρότερη κανονικότητα. Για την Ασία, το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι πλέον αν τα Στενά του Ορμούζ παραμένουν ανοιχτά, αλλά αν αποτελούν μια αξιόπιστη και προβλέψιμη οδό, απαλλαγμένη από πολιτικούς εκβιασμούς.

Αυτή η διάκριση είναι πλέον πιο σημαντική από ποτέ. Για την Κίνα και άλλους μεγάλους ασιατικούς εισαγωγείς ενέργειας, το ζήτημα είναι αν η ροή των καυσίμων και οι θαλάσσιες διαδρομές καθορίζονται πλέον από μια κρίση που δεν ελέγχουν οι ίδιοι. Τα Στενά του Ορμούζ βρίσκονται σήμερα σε μια κατάσταση «ανοιχτής αναμονής», όπου η πρόσβαση είναι τυπικά εφικτή, αλλά η εμπορική εμπιστοσύνη έχει κλονιστεί. Οι διαπραγματεύσεις ΗΠΑ και Ιράν παραμένουν στάσιμες, κινούμενες μέσα σε ένα κλίμα δυσπιστίας.

Η πραγματική απειλή δεν είναι απαραίτητα ο ολοκληρωτικός αποκλεισμός, αλλά μια κατάσταση διαρκούς αβεβαιότητας. Η ναυσιπλοΐα συνεχίζεται, αλλά με υψηλότερο κόστος, ασφάλιστρα και πολιτικό ρίσκο, αναγκάζοντας κάθε κυβέρνηση να προετοιμάζεται για νέες διαταραχές. Πρόκειται για μια «νέα αταξία» στο Ορμούζ, όπου δεν έχουμε πλήρη πόλεμο, αλλά ούτε και κανονικό εμπόριο.

Για την Ουάσιγκτον, το δίλημμα είναι ξεκάθαρο: η πίεση προς το Ιράν είναι απαραίτητη για την αποτροπή, αλλά παράλληλα παρατείνει την αστάθεια που πλήττει τις ασιατικές οικονομίες. Οι πρόσφατες κυρώσεις σε αγοραστές ιρανικού πετρελαίου που συνδέονται με την Κίνα δείχνουν ότι το παιχνίδι έχει αλλάξει. Για το Πεκίνο, η εξάρτηση από τον Περσικό Κόλπο γίνεται ολοένα και πιο περίπλοκη, καθώς οι όροι πρόσβασης καθορίζονται πλέον από τις αμερικανικές κυρώσεις και την ισχύ της ναυτικής πίεσης.

Καθώς η Ασία εισέρχεται σε αυτή τη νέα εποχή, το πέρασμα από τα Στενά του Ορμούζ παραμένει πιθανό, αλλά δεν μπορεί πλέον να θεωρείται δεδομένο.