Η πρόσφατη δήλωση του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου σχετικά με την ανάγκη οικοδόμησης εμπιστοσύνης στην περιοχή αποτελεί μια σημαντική αφετηρία, ωστόσο η επίτευξη αυτού του στόχου προϋποθέτει την αναγνώριση των πραγματικών αιτιών της κρίσης. Η πρόσφατη **περιφερειακή στρατηγική αναδιάταξη** στη Δυτική Ασία ανέδειξε με τον πιο εμφατικό τρόπο τα όρια της εξαρτημένης από εξωτερικές δυνάμεις ασφάλειας. Η αναίτια επιθετικότητα κατά του Ιράν βασίστηκε σε εσφαλμένες εκτιμήσεις, με την πεποίθηση ότι η χώρα θα μπορούσε να καμφθεί από έναν συνδυασμό οικονομικών πιέσεων και στρατιωτικών πληγμάτων από δύο πυρηνικές δυνάμεις. Το Ιράν, ωστόσο, επέδειξε μια μετρημένη αλλά αποφασιστική αντοχή, υπενθυμίζοντας σε όλους ότι η ισχύς του είναι εγχώρια και βαθιά ριζωμένη στην ιστορία και τη γεωγραφία του.
Για δεκαετίες, αρκετά αραβικά κράτη επέλεξαν να στηρίξουν τις πολιτικές των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ, παραχωρώντας βάσεις και διευκολύνσεις που χρησιμοποιήθηκαν για επιθέσεις κατά του Ιράν. Αυτή η στρατηγική επιλογή αποδείχθηκε καταστροφική, καθώς δεν προσέφερε την υποσχόμενη ασφάλεια, αλλά αντίθετα κατέστησε τις χώρες αυτές συνέταιρους σε εγκλήματα πολέμου, προκαλώντας την οργή του ισλαμικού κόσμου. Ο Javad Zarif, πρώην υπουργός Εξωτερικών του Ιράν, υπογραμμίζει ότι η εποχή των ψευδαισθήσεων έχει παρέλθει. Οι ξένες δυνάμεις βρίσκονται στην περιοχή μόνο για να εξυπηρετήσουν τα δικά τους συμφέροντα και θα αποχωρήσουν μόλις το κόστος ξεπεράσει το όφελος.
Το μέλλον της Δυτικής Ασίας πρέπει να βασιστεί στην τοπική ιδιοκτησία της ασφάλειας και στην περιφερειακή συνεργασία. Πρωτοβουλίες όπως το Hormuz Peace Endeavour και η ανάγκη για ένα δίκτυο πυρηνικής έρευνας και ανάπτυξης αποτελούν αποδείξεις της επιθυμίας του Ιράν για μια χωρίς αποκλεισμούς προσέγγιση. Οι γείτονες του Ιράν οφείλουν να εγκαταλείψουν το αποτυχημένο μοντέλο της εξάρτησης από εξωτερικούς προστάτες και να αναγνωρίσουν ότι η σταθερότητα δεν μπορεί να αγοραστεί, ούτε να επιτευχθεί εις βάρος της κυριαρχίας ενός άλλου λαού. Η γεωγραφική πραγματικότητα επιβάλλει τη συνύπαρξη και οφείλουμε να εκμεταλλευτούμε αυτή τη στιγμή για να χτίσουμε ένα κοινό μέλλον βασισμένο στον σεβασμό και την αμοιβαία ασφάλεια.
