Ο πόλεμος στο Σουδάν συμπλήρωσε τρία χρόνια και εισέρχεται πλέον στο τέταρτο, χωρίς ωστόσο να διαφαίνεται φως στον ορίζοντα για τον τερματισμό της σύγκρουσης. Η χώρα παραμένει εγκλωβισμένη σε ένα στρατιωτικό αδιέξοδο, με τον εθνικό στρατό και τις παραστρατιωτικές Δυνάμεις Ταχείας Υποστήριξης (RSF) να μάχονται για τον έλεγχο του εδάφους σε μια διχασμένη χώρα.

Στο Χαρτούμ και σε κεντρικές περιοχές, η ζωή επιστρέφει με αργούς ρυθμούς σε μια εύθραυστη κανονικότητα, μετά την ανακατάληψη των περιοχών από τον στρατό. Ωστόσο, η σταθερότητα αυτή σκιάζεται από την οικονομική κατάρρευση, το παρατεταμένο αδιέξοδο στο Κορντοφάν και την επιδεινούμενη ανθρωπιστική κρίση στο Νταρφούρ. Στο έδαφος, η διχοτόμηση είναι ξεκάθαρη: ο στρατός ελέγχει το βόρειο, κεντρικό και ανατολικό τμήμα, συμπεριλαμβανομένης της πρωτεύουσας, ενώ οι RSF διατηρούν τον έλεγχο στο Νταρφούρ και μεγάλα τμήματα του Κορντοφάν, έχοντας παράλληλα ανοίξει νέο μέτωπο στην περιοχή του Γαλάζιου Νείλου, στα σύνορα με την Αιθιοπία.

Σημαντικά στρατιωτικά ορόσημα περιλαμβάνουν την ανακατάληψη του Χαρτούμ από τον στρατό στις 20 Μαΐου του προηγούμενου έτους, καθώς και την απελευθέρωση του Ουάντ Μαντάνι τον Ιανουάριο του 2025. Παρά τις επιτυχίες του στρατού, οι RSF κατέγραψαν κρίσιμες νίκες, όπως η κατάληψη της ελ-Φασέρ τον Οκτώβριο του περασμένου έτους. Οι μάχες έχουν πλέον εξελιχθεί, με τη χρήση drones από την πλευρά των RSF και την αντίστοιχη απάντηση του στρατού για την εξουδετέρωση εφοδιαστικών γραμμών.

Το ανθρώπινο κόστος παραμένει συγκλονιστικό. Σύμφωνα με διεθνείς οργανισμούς, 14 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν εκτοπιστεί, ενώ 26 εκατομμύρια αντιμετωπίζουν οξεία επισιτιστική ανασφάλεια. Την ίδια στιγμή, οι πολιτικές εξελίξεις, όπως ο διορισμός του Kamil El-Tayeb Idris ως πρωθυπουργού τον Μάιο του 2025, προσπαθούν να επαναφέρουν μια μορφή πολιτικής διοίκησης στην επιστρέφουσα στο Χαρτούμ κυβέρνηση, παρά την πλήρη στασιμότητα των διεθνών ειρηνευτικών πρωτοβουλιών.