Η 25η Μαΐου αποτελούσε για δεκαετίες ημέρα εθνικής υπερηφάνειας στον Λίβανο, σηματοδοτώντας την επέτειο της αποχώρησης των ισραηλινών στρατευμάτων από τον νότο το 2000, μετά από 18 χρόνια κατοχής. Φέτος, ωστόσο, το κλίμα είναι βαρύ και πένθιμο, καθώς η χώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με τον φόβο μιας νέας, παρατεταμένης κατοχής.
Ο Ali Saleh, 55 ετών, από το Jwaya, περιγράφει την ημέρα ως ιερή, αλλά παραδέχεται πως η καρδιά του πονάει. Εκτοπισμένος από τον Μάρτιο μαζί με την οικογένειά του, διαμένει στο Camille Chamoun Stadium στα περίχωρα της Βηρυτού. Είναι ένας από τους περισσότερους από 1,2 εκατομμύρια Λιβανέζους που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους λόγω των συνεχιζόμενων ισραηλινών επιχειρήσεων.
Η κατάσταση στην περιοχή παραμένει έκρυθμη. Από τις 2 Μαρτίου, όταν το Hezbollah αντέδρασε στον θάνατο του Ayatollah Ali Khamenei, οι συγκρούσεις κλιμακώθηκαν δραματικά. Σύμφωνα με το Υπουργείο Δημόσιας Υγείας του Λιβάνου, ο απολογισμός των νεκρών από τότε ανέρχεται σε 3.151 άτομα. Παρά την κατάπαυση του πυρός που ανακοίνωσε ο Donald Trump στις 16 Απριλίου, οι επιθέσεις στον νότο συνεχίζονται αμείωτες, με νέες εντολές εκκένωσης για οικισμούς κοντά στην πόλη Tyre.
Στο πολιτικό σκηνικό, οι αντιθέσεις είναι έντονες. Ο Πρόεδρος Joseph Aoun επιδιώκει άμεσες διαπραγματεύσεις με το Ισραήλ για την επίτευξη πλήρους απόσυρσης, ενώ ο Πρωθυπουργός Nawaf Salam διαμηνύει ότι δεν θα υπάρξουν εορτασμοί μέχρι την απελευθέρωση των εδαφών. Αντίθετα, ο Naim Qassem, Γενικός Γραμματέας του Hezbollah, απορρίπτει τις απευθείας συνομιλίες, προκρίνοντας έμμεσες λύσεις και ασκώντας δριμεία κριτική στην κυβέρνηση για την αδυναμία της να προστατεύσει την εθνική κυριαρχία.
Την ώρα που η διεθνής κοινότητα παρακολουθεί τις εξελίξεις, ο Benjamin Netanyahu φέρεται να πιέζεται από δεξιούς υπουργούς για συνέχιση των επιχειρήσεων. Για τους χιλιάδες εκτοπισμένους, η ελπίδα για μια «νέα νίκη», παρόμοια με εκείνη του 2000, παραμένει το μοναδικό τους στήριγμα σε μια χώρα που αναζητά απεγνωσμένα την ψυχή της ανάμεσα στα συντρίμμια και την αβεβαιότητα.
