Ο συριακός στρατός ανακοίνωσε ότι έχει θέσει υπό τον έλεγχό του δεκάδες πόλεις και χωριά στην ανατολική πλευρά του κυβερνείου του Χαλεπίου, μετά την αποχώρηση των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF) που ηγούνται οι Κούρδοι. Η εξέλιξη αυτή εντάσσεται στην ευρύτερη προσπάθεια της συριακής κυβέρνησης να επεκτείνει την εξουσία της σε ολόκληρη τη χώρα, μετά την απομάκρυνση του επί μακρόν ηγέτη Μπασάρ αλ-Άσαντ τον Δεκέμβριο του 2024.
Σύμφωνα με δηλώσεις που μεταδόθηκαν από την κρατική τηλεόραση, ο συριακός στρατός κατέλαβε «34 χωριά και πόλεις» ανατολικά του Χαλεπίου, συμπεριλαμβανομένων των στρατηγικής σημασίας Deir Hafer και Maskana, καθώς και ένα στρατιωτικό αεροδρόμιο. Ωστόσο, ο στρατός κατηγόρησε τις SDF για παραβίαση της συμφωνίας, ισχυριζόμενος ότι στοχοποίησαν περιπολία του στρατού κοντά στη Maskana, με αποτέλεσμα τον θάνατο δύο στρατιωτών. Επίσης, ανακοινώθηκε η ασφαλής έξοδος «περισσότερων από 200 μαχητών της οργάνωσης SDF και των όπλων τους».
Από την πλευρά τους, οι SDF κατηγόρησαν τη Δαμασκό για παραβίαση της συμφωνίας, δηλώνοντας ότι ο στρατός εισήλθε στις πόλεις Deir Hafer και Maskana «πριν αποχωρήσουν πλήρως οι μαχητές μας, δημιουργώντας μια εξαιρετικά επικίνδυνη κατάσταση», και ανέφεραν συγκρούσεις.
Ενώ η κατάσταση παραμένει ρευστή, αναφορές από το Deir Hafer κάνουν λόγο για επιστροφή αμάχων στην πόλη, οι οποίοι επιχειρούν να εισέλθουν, παρά τις αντίξοες καιρικές συνθήκες. Ο συριακός στρατός επιχειρεί να εγκαθιδρύσει τον έλεγχό του και να διενεργήσει ελέγχους στους επιστρέφοντες, ενώ η ατμόσφαιρα στην περιοχή περιγράφεται ως πανηγυρική.
Οι SDF ελέγχουν εκτεταμένες περιοχές του πλούσιου σε πετρέλαιο βόρειου και βορειοανατολικού τμήματος της Συρίας, τις οποίες κατέκτησαν κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου και του αγώνα κατά της οργάνωσης ISIL (ISIS), με τις Ηνωμένες Πολιτείες να αποτελούν τον κύριο σύμμαχο των SDF στην περιοχή. Ωστόσο, η πρόοδος στην εφαρμογή μιας συμφωνίας του Μαρτίου για την ενσωμάτωση των πολιτικών και ένοπλων φορέων της κουρδικής αυτόνομης διοίκησης και των δυνάμεών της στο κράτος έχει σταματήσει, λόγω διαφωνιών μεταξύ των δύο πλευρών, ιδιαίτερα σχετικά με την απαίτηση των Κούρδων για αποκεντρωμένη διακυβέρνηση.
Η πιο πρόσφατη προέλαση του συριακού στρατού σημειώθηκε μια ημέρα αφότου ο Πρόεδρος Αχμέντ αλ-Σαράα εξέδωσε διάταγμα, ορίζοντας την κουρδική ως «εθνική γλώσσα» και παρέχοντας επίσημη αναγνώριση στη μειονότητα, σε μια εμφανή χειρονομία καλής θέλησης. Η ανακοίνωση αυτή αποτελεί την πρώτη επίσημη αναγνώριση των κουρδικών δικαιωμάτων από την ανεξαρτησία της Συρίας το 1946. Το διάταγμα αναγνωρίζει τους Κούρδους ως «ουσιαστικό και αναπόσπαστο μέρος» της Συρίας, αναγνωρίζοντας ταυτόχρονα τις δεκαετίες περιθωριοποίησης και καταπίεσης που υπέστησαν. Η κουρδική γλώσσα θα μπορεί να διδάσκεται στα δημόσια σχολεία σε περιοχές όπου η κοινότητα είναι έντονα παρούσα, ενώ δόθηκε ιθαγένεια σε όλους τους Κούρδους, πολλοί από τους οποίους είχαν στερηθεί αυτής βάσει απογραφής του 1962. Παρόλα αυτά, η κουρδική διοίκηση στη βόρεια και βορειοανατολική Συρία χαρακτήρισε το διάταγμα ως «ένα πρώτο βήμα», υπογραμμίζοντας ότι δεν ικανοποιεί πλήρως τις προσδοκίες του συριακού λαού, καθώς τα δικαιώματα προστατεύονται καλύτερα μέσω μόνιμων συνταγμάτων.
