Στο Ινδοκρατούμενο Κασμίρ, μια νέα αστυνομική πρωτοβουλία με τίτλο «προφίλ τζαμιών» έχει προκαλέσει σοβαρές ανησυχίες στους κατοίκους, οι οποίοι φοβούνται ότι πρόκειται για μια προσπάθεια άσκησης ελέγχου πάνω στις θρησκευτικές κοινότητες και όχι για μια απλή ρουτίνα. Η διανομή ενός εντύπου τεσσάρων σελίδων, που ζητά εκτεταμένες προσωπικές και θρησκευτικές πληροφορίες, έχει πυροδοτήσει φόβους για αυξημένη παρακολούθηση και κατηγορίες για διακριτική μεταχείριση της μουσουλμανικής πλειοψηφίας στην αμφισβητούμενη περιοχή.
Το έντυπο απαιτεί λεπτομέρειες σχετικά με το ίδιο το τζαμί, όπως η «ιδεολογική του αίρεση», η χρονολογία ίδρυσης, οι πηγές χρηματοδότησης, τα μηνιαία έξοδα, η χωρητικότητα και η ιδιοκτησία της γης. Επιπλέον, ζητούνται προσωπικά στοιχεία των ιμάμηδων, μουεζίνηδων και χατίμπων, συμπεριλαμβανομένων αριθμών κινητών τηλεφώνων, email, αριθμών διαβατηρίων και τραπεζικών στοιχείων. Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλούν οι στήλες που ζητούν δηλώσεις για συγγενείς στο εξωτερικό, τυχόν συνδέσεις με «οργανώσεις», ακόμη και το μοντέλο του κινητού τηλεφώνου και τους λογαριασμούς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Παρόμοια έντυπα έχουν διανεμηθεί και σε «μαδράσες» (θρησκευτικές σχολές).
Κάτοικοι, όπως ο Mohammad Nawaz Khan, εκφράζουν την απογοήτευσή τους για την κατάσταση, δηλώνοντας ότι «κάθε τόσο, μας ζητούν να συμπληρώνουμε μια φόρμα ή άλλη». Σχολιάζει ότι η αστυνομία απαιτεί «ασυνήθιστα λεπτομερείς πληροφορίες» για θρησκευτικά ιδρύματα και άτομα που συνδέονται με αυτά, εγείροντας ανησυχίες για την ασφάλεια των οικογενειών σε μια περιοχή με κλιμακούμενη ένταση.
Οι κάτοικοι βλέπουν αυτή την αστυνομική δράση όχι ως απλή έρευνα, αλλά ως μια προσπάθεια του κράτους να ασκήσει έλεγχο σε θρησκευτικά ιδρύματα που παραδοσιακά διαχειρίζονταν τις υποθέσεις τους αυτόνομα. Η Mutahida Majlis-e-Ulema (MMU), η μεγαλύτερη ομοσπονδία ισλαμικών θρησκευτικών ομάδων στο Κασμίρ, έχει αντιταχθεί σθεναρά, χαρακτηρίζοντάς την ως «προσπάθεια ελέγχου των θρησκευτικών ιδρυμάτων».
Ο Hafiz Nasir Mir, ιμάμης για 15 χρόνια, εκφράζει ανησυχίες για την ιδιωτικότητα, τονίζοντας ότι «όταν οι αρχές αρχίζουν να ζητούν τέτοιες λεπτομέρειες σε αυτό το επίπεδο, σε κάνει να ανησυχείς για το πώς μπορεί να χρησιμοποιηθούν οι πληροφορίες αργότερα». Επισημαίνει ότι οι ερωτήσεις για συγγενείς στο εξωτερικό αφορούν «ιδιωτικές οικογενειακές υποθέσεις».
Η περιοχή του Κασμίρ, που διεκδικείται από την Ινδία και το Πακιστάν, έχει βιώσει σημαντικές αλλαγές μετά την αφαίρεση του Άρθρου 370 το 2019, το οποίο παραχώρησε μερική αυτονομία. Έκτοτε, έχουν σημειωθεί περιορισμοί στις θρησκευτικές ελευθερίες, με συχνές κλείσιμο του κεντρικού τζαμιού της Σριναγκάρ και περιορισμούς στις θρησκευτικές συγκεντρώσεις.
Αν και η Ινδία υποστηρίζει ότι τα μέτρα αυτά είναι προσωρινά και αποσκοπούν στη διατήρηση της τάξης και στην αντιμετώπιση της «διασυνοριακής τρομοκρατίας», αναλυτές εκφράζουν ανησυχίες για την ιδιωτικότητα και τη θρησκευτική ελευθερία, υπογραμμίζοντας την ανάγκη για διαφάνεια και έλεγχο. Πολλοί βλέπουν την άσκηση ως διακριτική, που ασκεί πίεση στα μουσουλμανικά ιδρύματα χωρίς αντίστοιχο έλεγχο σε άλλες θρησκείες.
Πολιτικοί, όπως η πρώην επικεφαλής υπουργός Mehbooba Mufti, έχουν επικρίνει έντονα την πρωτοβουλία, χαρακτηρίζοντάς την «διακριτική» και στοχευμένη στη «δημιουργία φόβου στους Μουσουλμάνους», αναρωτώμενη αν θα εφαρμόζονταν παρόμοιες πρακτικές και σε ινδουιστικούς ναούς, γκουρντβάρα ή εκκλησίες.
Από την άλλη πλευρά, εκπρόσωποι του κυβερνώντος κόμματος, όπως ο Altaf Thakur του BJP, υπερασπίζονται την παρακολούθηση ως απαραίτητη για τη λογοδοσία και τη διαφάνεια, αναφέροντας ότι στο παρελθόν τζαμιά έχουν χρησιμοποιηθεί για την οργάνωση συλλαλητηρίων και για προπαγάνδα. Ωστόσο, η ανησυχία για πιθανή επιβολή εγκρίσεων στις θρησκευτικές ομιλίες παραμένει.
