Ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, Ντόναλντ Τραμπ, έχει σωστά ένστικτα: επιθυμεί να τερματίσει την τρέχουσα εμπλοκή το συντομότερο δυνατό. Για να το πετύχει αυτό, χρησιμοποιεί μια προσέγγιση “καρότου και μαστιγίου”. Το “καρότο” είναι η υπόσχεση να προστατεύσει το ενεργειακό δίκτυο και τη βιομηχανία του Ιράν από περαιτέρω καταστροφές, ενώ το “μαστίγιο” αφορά περισσότερους βομβαρδισμούς, ακόμη και μια πιθανή χερσαία εισβολή.
Είναι επιτακτική ανάγκη να δοθεί μεγαλύτερη έμφαση στο “καρότο”. Η καταστροφή των ενεργειακών υποδομών του Ιράν θα είχε ως αποτέλεσμα μια περιβαλλοντική καταστροφή και θα μετέτρεπε τη χώρα σε μια οικονομική αποτυχία για πολλά χρόνια. Αυτό θα δημιουργούσε έναν στρατό προσφύγων που τελικά θα κατέληγε στην Ευρώπη, αλλά και στις ΗΠΑ. Αυτοί οι πρόσφυγες, σε αντίθεση με όσους έφυγαν από το Ιράν μετά την επανάσταση του 1979, δεν θα κατηγορούσαν τους αγιατολάχ για την αφαίρεση των ελευθεριών τους. Θα μισούσαν την Αμερική για ό,τι έκανε σε αυτούς και στην πατρίδα τους, αποτελώντας μια αποσταθεροποιητική δύναμη στην παγκόσμια σκηνή. Είναι βέβαιο ότι αυτή η κατάσταση θα έστρεφε τα πυρά εναντίον μας στις ΗΠΑ.
Βεβαίως, η άμεση επίτευξη μιας συμφωνημένης ειρήνης θα ήταν η ιδανική λύση. Όμως, ακόμη και αν δεν υπήρχε συμφωνία, η αποχώρηση των ΗΠΑ από την περιοχή θα ήταν επωφελής. Εάν κηρύσσαμε μονομερή κατάπαυση του πυρός και απλώς αποχωρούσαμε, το ιρανικό καθεστώς θα είχε κίνητρο να ανοίξει τα Στενά του Ορμούζ, κάτι που θα ωφελούσε την οικονομία του και θα οδηγούσε σε άμεση πτώση των παγκόσμιων τιμών του πετρελαίου.
Και τι θα γινόταν αν οι Ιρανοί συνέχιζαν να παρενοχλούν τα εμπορικά πλοία; Αυτό θα προκαλούσε άμεση αντίδραση από τους συμμάχους μας, εμπορικούς εταίρους και ανταγωνιστές. Δεν θα ήταν πλέον μόνο πρόβλημα των ΗΠΑ, αλλά πρόβλημα όλων. Και η υπόθεσή μου είναι ότι το ιρανικό καθεστώς θα υποχωρούσε γρήγορα μπροστά σε μια παγκόσμια αντίδραση.
Η αλλαγή καθεστώτος δεν θα συμβεί κατά τη διάρκεια της τρέχουσας εκστρατείας. Τα καθεστώτα δεν καταρρέουν όταν πέφτουν βόμβες. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι οι τρέχουσες προσπάθειες δεν έχουν επιτύχει την αποδυνάμωση της κυβερνητικής δομής. Καθώς η κυβέρνηση Τραμπ καλεί σε παύση της εκστρατείας της, θα πρέπει επίσης να εργαστεί για την ενίσχυση ομάδων ανταρτών που διαθέτουν τη θέληση αλλά όχι τον οπλισμό για την ανατροπή της ισλαμικής δημοκρατίας. Είναι υπερβολικό να ζητάμε από τους φίλους μας εντός της χώρας να συνεχίσουν να φέρνουν μόνο μαχαίρια σε αυτό που θα είναι σαφώς μια σειρά από πυρομαχικές αναμετρήσεις.
Φυσικά, ο νούμερο ένα λόγος για τον τερματισμό αυτού του πολέμου τώρα είναι η εσωτερική πολιτική. Ο αμερικανικός λαός δεν τον θέλει, και σίγουρα δεν θέλει τις υψηλότερες τιμές βενζίνης που τον συνοδεύουν. Η προσιτότητα είναι η λέξη-κλειδί μεταξύ όλων των πολιτικών αναλυτών εδώ στις ΗΠΑ. Αλλά δεν πιστεύω ότι μόνο τα ακριβά προϊόντα κάνουν τους ψηφοφόρους γκρινιάρηδες. Είναι το άγχος που διαπερνά οποιαδήποτε πολεμική εμπλοκή. Οι ψηφοφόροι δεν ξέρουν πώς θα εξελιχθούν όλα αυτά. Έχουν ήδη πολλά άλλα πράγματα που τους κάνουν να ανησυχούν για το μέλλον. Η τεχνητή νοημοσύνη απειλεί τα προς το ζην. Τα κέντρα δεδομένων απορροφούν νερό και ηλεκτρική ενέργεια και αυξάνουν τις τιμές των υπηρεσιών κοινής ωφέλειας. Η πολιτική σύγκρουση οδήγησε σε ελλείψεις προσωπικού στην Υπηρεσία Ασφάλειας Μεταφορών, καθιστώντας τα αεροπορικά ταξίδια πιο αβέβαια. Προσθέστε τον πόλεμο στο μείγμα, με την απειλή ιρανικών “ύπνιων κυττάρων”, και έχετε έναν αμερικανικό πληθυσμό σε ένταση. Τίποτα από αυτά δεν είναι ευνοϊκό για τη νίκη σε μια εκλογή.
Οι Ρεπουμπλικανοί έχουν ακόμη μια ευκαιρία να διατηρήσουν τον έλεγχο του Κογκρέσου – τόσο της Βουλής όσο και της Γερουσίας – αλλά αυτό απαιτεί η κυβέρνηση Τραμπ να αλλάξει άμεσα την εστίαση από τη διεθνή σύγκρουση σε εσωτερικά ζητήματα. Ο αμερικανικός λαός ενδιαφέρεται περισσότερο για ό,τι συμβαίνει γύρω από τις γειτονιές του και το κόστος του φαγητού στα τραπέζια των τραπεζαριών του παρά για ξένες περιπέτειες. Θυμάμαι ακόμα καλά όταν ο Πρόεδρος Τζορτζ Χ.Ο. Μπους είχε ποσοστά αποδοχής 91% αμέσως μετά τον πρώτο πόλεμο του Ιράκ. Όμως, μέχρι να διεκδικήσει την επανεκλογή του, οι ψηφοφόροι νοιάζονταν λιγότερο για την εντυπωσιακή στρατιωτική παρέλαση που φιλοξένησε στην Ουάσινγκτον, DC, τον Ιούνιο του 1991 και περισσότερο για τα δικά τους πορτοφόλια. Ο Μπους δεν είχε πολλά “όραμα”, ενώ ο αντίπαλός του, ο Μπιλ Κλίντον, ένας “draft dodger” και διαβόητος γυναικάς, εστίαζε στα οικονομικά ζητήματα σαν λέιζερ. “Είναι η οικονομία, ηλίθιε”, είπε στην ομάδα της καμπάνιας του. Αν ο Τραμπ θέλει το Κογκρέσο να παραμείνει σε ρεπουμπλικανικά χέρια, πρέπει να θυμάται ότι “είναι ακόμα η οικονομία, ηλίθιε”. Ο τερματισμός αυτού του πολέμου νωρίτερα παρά αργότερα καθιστά πολύ ευκολότερη την επιστροφή της εστίασης στον αμερικανικό λαό, ακριβώς εκεί που θέλει να είναι.
