Ο χειμώνας έφτασε στη Γάζα με βίαιες καταιγίδες, αποκαλύπτοντας τη ζοφερή πραγματικότητα για τους εκτοπισμένους Παλαιστίνιους. Μια γυναίκα περιγράφει πώς ολόκληροι οικισμοί με σκηνές πλημμύρισαν, αφήνοντας τους κατοίκους, συμπεριλαμβανομένων παιδιών και ηλικιωμένων, εκτεθειμένους στο κρύο και την υγρασία.
«Ξύπνησα τη νύχτα και βρέθηκα μπροστά σε μια καταστροφή. Η σκηνή μας πλημμύρισε, μετατρέποντας το πάτωμα σε μια ρηχή λίμνη. Τα στρώματα, τα μαξιλάρια, οι κατσαρόλες, τα ρούχα, όλα βράχηκαν. Τίποτα δεν έμεινε στεγνό», περιγράφει η Eman Abu Zayed, Παλαιστίνια συγγραφέας από τη Γάζα.
Το ίδιο τραγικό θέαμα επαναλήφθηκε σε όλη την περιοχή, με χιλιάδες εκτοπισμένους να βρίσκονται κάτω από τη βροχή, με τα λιγοστά τους υπάρχοντα να είναι διασκορπισμένα. Για δύο ολόκληρες μέρες, η υγρασία και το κρύο κυριάρχησαν, καθώς ο ήλιος δεν έκανε την εμφάνισή του. Μετά από μια εβδομάδα, μια ακόμη ισχυρότερη καταιγίδα χτύπησε, προκαλώντας ξανά πλημμύρες και παγώνοντας τα μικρά παιδιά.
Η καταιγίδα Byron, που έπληξε πρόσφατα, είχε ακόμη πιο καταστροφικές συνέπειες. Παρά τις προσπάθειες ενίσχυσης των σκηνών, οι σφοδροί άνεμοι και η έντονη βροχόπτωση διείσδυσαν παντού, μετατρέποντας την περιοχή σε βάλτο. Οι αρχές αναφέρουν ότι τουλάχιστον 27.000 σκηνές καταστράφηκαν, αφήνοντας ισάριθμες οικογένειες χωρίς στέγη.
Επιπλέον, η καταιγίδα προκάλεσε την κατάρρευση κατεστραμμένων σπιών, με αποτέλεσμα τον θάνατο 11 ανθρώπων. Η συγγραφέας τονίζει την αδυναμία επιβίωσης των εκτοπισμένων Παλαιστινίων σε τρίτο χειμώνα υπό αυτές τις άθλιες συνθήκες. Ζουν σε σκηνές που δεν προσφέρουν προστασία από το κρύο ή τη βροχή, με σώματα εξαντλημένα από την κακή διατροφή και τις ασθένειες.
Μια οικογένεια επτά ατόμων ζει σε μια σκηνή τεσσάρων επί τεσσάρων μέτρων, συμπεριλαμβανομένων δύο παιδιών και της 80χρονης γιαγιάς. Κοιμούνται σε στρώματα απευθείας στο έδαφος, με ελάχιστες κουβέρτες για ζέστη, καθώς δεν υπάρχει πηγή θέρμανσης ή ηλεκτρικό ρεύμα. Η γιαγιά, η οποία δεν ανέχεται το κρύο, αποτελεί ένα θλιβερό παράδειγμα της ευαλ đạo του πληθυσμού.
Πολλές οικογένειες δεν μπορούν καν να αντέξουν οικονομικά την αγορά μιας σκηνής, με το κόστος να φτάνει τα 1.000 δολάρια, ενώ η ενοικίαση γης για στήσιμο σκηνής κοστίζει έως και 500 δολάρια. Όσοι δεν μπορούν να πληρώσουν, ζουν στο δρόμο, σε αυτοσχέδια καταλύματα, χωρίς καμία προστασία από τα καιρικά φαινόμενα.
Παρά τις επανειλημμένες υποσχέσεις για βοήθεια και ανοικοδόμηση, η ποσότητα των προμηθειών που φτάνει στη Γάζα είναι ελάχιστη. Μόλις 300 σκηνές διανεμήθηκαν τον Νοέμβριο, ενώ 230.000 οικογένειες έλαβαν μόνο ένα δέμα τροφίμων. Η έλλειψη τροφίμων και η αύξηση των τιμών καθιστούν την πρόσβαση σε θρεπτικά τρόφιμα, όπως κρέας και αυγά, ανέφικτη για τις περισσότερες οικογένειες.
Η απουσία εκστρατείας απομάκρυνσης μπάζων και ισοπέδωσης εδάφους, λόγω έλλειψης εξοπλισμού, σε συνδυασμό με την παντελή έλλειψη μόνιμης στέγασης, δημιουργεί τον εφιάλτη της μακροχρόνιας διαβίωσης σε σκηνές. «Η ζωή σε μια σκηνή, που μπορεί να πλημμυρίσει ή να σκιστεί από τον άνεμο ανά πάσα στιγμή, μπορεί να γίνει η μακροπρόθεσμη πραγματικότητά μας. Αυτή είναι μια αφόρητη σκέψη», καταλήγει η συγγραφέας.
Ενώ η ένταση του πολέμου επισκίαζε τα πάντα, τώρα, μετά τη διακοπή των βομβαρδισμών, η Γάζα αντιμετωπίζει πλήρως την ασχήμια της «νέας κανονικότητας». Ο χειμώνας αυτός αναμένεται να είναι ακόμη πιο δύσκολος, με τον κίνδυνο θανάτων από υποθερμία, ιδιαίτερα μεταξύ παιδιών, ηλικιωμένων και χρονίως πασχόντων. Η συγγραφέας απευθύνει έκκληση για άμεση δράση, ώστε να διασφαλιστούν οι στοιχειώδεις συνθήκες επιβίωσης: τροφή, στέγη και ιατρική περίθαλψη.
