Η Κεράλα, μια πολιτεία με από τα υψηλότερα ποσοστά μετανάστευσης στην Ινδία, βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε εργάτες από άλλες περιοχές για τη λειτουργία των βιομηχανιών της. Όπως συμβαίνει στις περισσότερες χώρες, το μεταναστευτικό εργατικό δυναμικό αποτελεί τη ραχοκοκαλιά της οικονομίας. Όλες οι επιχειρήσεις, από τις όμορφες φυτείες τσαγιού, καφέ, καουτσούκ, μπαχαρικών και καρύδας που εκτείνονται σε όλη την πολιτεία, εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από εργάτες από γειτονικές ή βόρειες και ανατολικές περιοχές της Ινδίας, με την Ουτάρ Πραντές, το Μπιχάρ, την Τζαρκάντ και την Οντίσα να βρίσκονται ανάμεσα στις κύριες χώρες προέλευσης.
Σύμφωνα με τα Ηνωμένα Έθνη, η Ινδία κατέγραψε τον υψηλότερο αριθμό ανθρώπων που μεταναστεύουν στο εξωτερικό – πάνω από 6,63 εκατομμύρια – το 2024. Δεν υπάρχουν εύκολα διαθέσιμα στοιχεία για τη μετανάστευση εντός της χώρας τα τελευταία χρόνια, καθώς η απογραφή, η οποία παραμένει η κύρια πηγή πληροφοριών στην Ινδία, διεξήχθη τελευταία φορά το 2011. Ωστόσο, μιλώντας με ανθρώπους που εργάζονται σε καταστήματα, εργοστάσια ή σε αυτές τις φάρμες, οι πιθανότητες είναι υψηλές να συναντήσετε εργάτες από άλλες πολιτείες.
Ο Rajkumar Jani, ένας 23χρονος πτυχιούχος βοτανικής από την Οντίσα, είναι ένας από αυτούς. Εργαζόμενος σε έναν κήπο τσαγιού στο ορεινό, καταπράσινο Wayanad, δεν είχε πολύ χρόνο στη διάθεσή του, καθώς ήθελε να μαζέψει όσα περισσότερα τρυφερά φύλλα τσαγιού μπορούσε για να πετύχει τον στόχο που είχε θέσει. «Δεν δουλεύουμε για μισθό. Οι αποδοχές μας εξαρτώνται από την ποσότητα των φύλλων τσαγιού που συλλέγουμε. Οπότε, καμία δουλειά, καμία πληρωμή», λέει ο Jani, γλιστρώντας τα εργαλεία συγκομιδής του κατά μήκος του ανώτερου στρώματος των φυτών τσαγιού, προσέχοντας να κόψει μόνο φρέσκα, γευστικά πράσινα φύλλα.
Ερωτηθείς πώς κατέληξε στην Κεράλα, περίπου 1.600 χιλιόμετρα (1.000 μίλια) από την πατρίδα του, την Koraput στην Οντίσα, ο Jani δήλωσε ότι χρειαζόταν μια δουλειά για να στηρίξει την οικογένειά του και δεν υπήρχαν αξιοπρεπείς προσφορές εργασίας πίσω στην πατρίδα του. Έλαβε την ευκαιρία μέσω του φίλου και συναδέλφου του, Shyam Kalpadia, 26 ετών, επίσης από την Koraput. «Ήμουν ο πρώτος που ήρθε εδώ πριν από έξι χρόνια. Ήρθα αναζητώντας ευκαιρίες, καθώς πολλοί άνθρωποι από την πατρίδα μου έφταναν εδώ για δουλειές», λέει ο Kalpadia, ο οποίος εισήγαγε πολλούς άλλους στη βιομηχανία τσαγιού στη νότια πολιτεία, συμπεριλαμβανομένων των Rutu Nandiwali, 23 ετών, και του 18χρονου Lakshman Kumar, οι οποίοι εργάζονταν όλοι μαζί με αυτόν στο γραφικό τοπίο.
Για τον Kalpadia, ένα αξιοπρεπές εισόδημα ήταν ο κύριος λόγος για τη μετακίνησή του στην Κεράλα. Δήλωσε ότι κέρδιζε 1.500 έως 2.000 ρουπίες (17-22 δολάρια) την ημέρα, πολύ περισσότερα από όσα θα μπορούσε να κερδίσει στην Οντίσα, μια πολιτεία με υψηλό ποσοστό φτώχειας. Εκτός από τις πληρωμές, οι εργοδότες κανονίζουν επίσης διαμονή και κάποιες προμήθειες για τους εργάτες – επιπλέον παροχές – επιτρέποντάς τους να αποταμιεύσουν κάποια χρήματα για το σπίτι.
Το να βρίσκεται στην «χώρα του Θεού» – ένας όρος που επινοήθηκε τη δεκαετία του 1980 για να ορίσει την άφθονη φυσική ομορφιά της Κεράλα, συμπεριλαμβανομένων των γαλήνιων νερών, της πλούσιας βλάστησης, της πλούσιας χλωρίδας και πανίδας, και των μεγάλων εκτάσεων παραλιών, συχνά συνδεδεμένων με τοπικούς θρύλους όπου η γη δημιουργήθηκε από τους θεούς – ήταν ένα ακόμη κίνητρο για τον Kalpadia. «Αυτό το μέρος είναι τόσο όμορφο. Όπου κι αν πας, είναι τόσο πράσινο. Οι άνθρωποι είναι επίσης ωραίοι εδώ», είπε. Επιπλέον, έχοντας σπουδάσει βοτανική, ο Jani βρήκε τη δουλειά ενδιαφέρουσα και κάπως σχετική με το αντικείμενό του. Αυτό τον έκανε πιο παθιασμένο με τη δουλειά του. «Αυτό το μέρος δέχεται πολλή βροχή. Αυτό κάνει τη δουλειά μας πιο δύσκολη σε αυτές τις ηλιόλουστες πλαγιές. Αλλά αποφεύγουμε να παίρνουμε άδειες. Τι θα κάναμε καθισμένοι στο σπίτι; Η δουλειά όχι μόνο πληρώνει, αλλά μας διασκεδάζει κιόλας», λέει ο Jani, χαμογελώντας καθώς στοιβάζει τους σάκους με τα φύλλα τσαγιού.
