Ο αρχηγός της αστυνομίας της West Midlands Police στο Ηνωμένο Βασίλειο, Craig Guildford, ανακοίνωσε δημόσια την παραίτησή του, επικαλούμενος την «πολιτική και τα μέσα ενημέρωσης» που προέκυψαν γύρω από την απαγόρευση των Ισραηλινών οπαδών της ομάδας Maccabi Tel Aviv από τον αγώνα τους με την Aston Villa στο Μπέρμιγχαμ. Η απόφαση αυτή πυροδότησε μια έντονη αντίδραση, με την Υπουργό Εσωτερικών, Shabana Mahmood, να δηλώνει δημόσια ότι «έχασε την εμπιστοσύνη» της στην ηγεσία του Guildford, κάτι που συνέβη για πρώτη φορά σε δύο δεκαετίες.
Υπουργοί και μεγάλο μέρος των μέσων ενημέρωσης χαρακτήρισαν την απαγόρευση ως ηθική προσβολή, ακόμη και εθνική ντροπή. Ωστόσο, η απόφαση δεν αφορούσε σκάνδαλα διαφθοράς, βίας ή συγκάλυψης από την αστυνομία, αλλά μια αξιολόγηση κινδύνου. Το βρετανικό κράτος, υπό την πίεση των μέσων ενημέρωσης και πολιτικών φορέων, ουσιαστικά τάχθηκε στο πλευρό των οπαδών μιας ισραηλινής ποδοσφαιρικής ομάδας εναντίον της δικής του αστυνομίας.
Αργότερα, η West Midlands Police παραδέχτηκε λάθη στην αξιολόγησή της. Αυτά τα λάθη, αν και πρέπει να σημειωθούν, δεν πρέπει να μεγεθύνονται, καθώς δεν αποδεικνύουν κακή πρόθεση, συνωμοσία ή προκατάληψη. Μια ανεξάρτητη έρευνα δεν βρήκε στοιχεία ότι οι αστυνομικοί επηρεάστηκαν από αντισημιτισμό ή κακόβουλη πρόθεση, ένα εύρημα που επισκιάστηκε από την «μηχανή δημόσιας οργής».
Επιπλέον, παραβλέπεται συστηματικά το πλαίσιο. Ένα στοιχείο χούλιγκαν εντός της βάσης οπαδών της Maccabi Tel Aviv έχει μακρύ και καλά τεκμηριωμένο ιστορικό βίαιης και ρατσιστικής συμπεριφοράς, συμπεριλαμβανομένων ρητά αντι-παλαιστινιακών συνθημάτων. Αυτό δεν είναι μια περιθωριακή παρατήρηση, ούτε μια πρόσφατη επινόηση, αλλά έχει αναγνωριστεί για δεκαετίες, ακόμη και εντός του Ισραήλ.
Η αξιολόγηση κινδύνου της αστυνομίας βασίστηκε σε περιστατικά βίας που συνέβησαν γύρω από έναν αγώνα της Maccabi Tel Aviv στο Άμστερνταμ το 2024, όπου αναφέρθηκαν βία στην πόλη, επιθέσεις σε ντόπιους, ρατσιστικά συνθήματα προς τιμήν του ισραηλινού στρατού και στόχευση παλαιστινιακών συμβόλων. Αυτά συνέβησαν εν μέσω της γενοκτονίας του Ισραήλ στη Γάζα, σε μια περίοδο έντονης παγκόσμιας οργής για τις μαζικές δολοφονίες, εκτοπισμούς και λιμό. Σε αυτό το πλαίσιο, η απόφαση να ληφθεί η πλευρά της προφύλαξης δεν ήταν ούτε σοκαριστική, ούτε μοχθηρή. Ήταν αστυνόμευση.
Ο αντισημιτισμός είναι ένα πραγματικό, επικίνδυνο και αυξανόμενο παγκόσμιο φαινόμενο που πρέπει να αντιμετωπίζεται σοβαρά. Ωστόσο, η σύγχυση της εβραϊκής ταυτότητας με την υποστήριξη μιας ισραηλινής ποδοσφαιρικής ομάδας και η αντιμετώπιση οποιουδήποτε ελέγχου των οπαδών της ως ύποπτου, δεν συμβάλλει στην καταπολέμηση του αντισημιτισμού. Αντίθετα, τον εργαλειοποιεί, εγείρει υποψίες κατά των μουσουλμανικών κοινοτήτων και διαβρώνει την εμπιστοσύνη στους δημόσιους θεσμούς.
Αυτό που καθιστά την πολιτική αντίδραση σε αυτή την υπόθεση ακόμη πιο αποκαλυπτική, είναι ότι η απαγόρευση οπαδών ποδοσφαίρου για λόγους ασφαλείας δεν είναι ασυνήθιστη στο Ηνωμένο Βασίλειο. Οι βρετανικές αρχές έχουν κατά καιρούς απαγορεύσει σε Βρετανούς οπαδούς να παρακολουθούν αγώνες, εντός ή εκτός χώρας, βάσει ιστορικού βίας και αναταραχών. Αυτά τα συλλογικά, προληπτικά μέτρα έχουν από καιρό θεωρηθεί ως φυσιολογική αστυνομική πρακτική. Κανένας υπουργός δεν έχει κλάψει για διακρίσεις, κανένας αρχηγός αστυνομίας δεν έχει κυνηγηθεί, και καμία εθνική κρίση δεν έχει διακηρυχθεί.
Η διαφορά εδώ δεν έγκειται στην αρχή, αλλά στην πολιτική. Για τους Παλαιστίνιους, αυτό το επεισόδιο εντάσσεται σε ένα ευρύτερο και οδυνηρά οικείο μοτίβο. Για πάνω από δύο χρόνια, το Ισραήλ διεξάγει γενοκτονία στη Γάζα: δεκάδες χιλιάδες νεκροί, ο εκτοπισμός του μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού, καταστροφή σπιτιών, νοσοκομείων, σχολείων και πανεπιστημίων, και η επιβολή λιμού ως μέθοδος πολέμου. Διεθνείς νομικοί εμπειρογνώμονες και οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχουν προειδοποιήσει για εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Η απάντηση της Βρετανίας υπήρξε συνεπής: καθυστέρηση, αμφισημία και προστασία. Δεν υπήρξε εμπάργκο όπλων, κυρώσεις ή ουσιαστική λογοδοσία για το Ισραήλ.
Το μοτίβο που αποκαλύπτεται στο Μπέρμιγχαμ είναι το ίδιο που διαμορφώνει την απάντηση της Βρετανίας στη Γάζα. Όταν τα ισραηλινά συμφέροντα δυσχεραίνονται, το κράτος κινητοποιείται. Όταν οι Παλαιστίνιοι σκοτώνονται, προτρέπει σε αυτοσυγκράτηση. Όταν αυτοί στη Βρετανία προσπαθούν να εμποδίσουν τις εφοδιαστικές αλυσίδες της γενοκτονίας, διώκονται. Ορισμένοι βρίσκονται τώρα στη φυλακή. Ορισμένοι κάνουν απεργία πείνας. Αυτή είναι η πραγματικότητα που αντιμετωπίζουν σήμερα οι ακτιβιστές της Palestine Action. Και γι’ αυτό το ερώτημα στην καρδιά αυτής της ιστορίας δεν μπορεί να αποφευχθεί.
Εάν η βρετανική κυβέρνηση δεν μπορεί να ανεχθεί μια αστυνομική απόφαση που ενοχλεί μια ισραηλινή ποδοσφαιρική ομάδα, δεν θα αντιμετωπίσει ποτέ το Ισραήλ για μαζικές δολοφονίες. Εάν είναι πρόθυμη να υπονομεύσει τους δικούς της θεσμούς για να αποδείξει την αφοσίωσή της, δεν θα αποδώσει δικαιοσύνη σε εκείνους που αμφισβητούν αυτή την ατιμωρησία. Η ποδοσφαιρική διαμάχη έχει σημασία όχι για ό,τι συνέβη σε ένα στάδιο στο Μπέρμιγχαμ, αλλά επειδή εκθέτει πώς λειτουργεί η εξουσία. Δείχνει ποιοι φόβοι αντιμετωπίζονται ως νόμιμοι, ποια θύματα απαιτούν δράση και ποιες ζωές μπορούν να δικαιολογηθούν. Για τους Παλαιστίνιους, το μήνυμα είναι αδιαμφισβήτητο. Η δικαιοσύνη, υπό αυτές τις συνθήκες, δεν καθυστερεί. Της αρνούνται.
