Την ώρα που ο κόσμος γιόρταζε την Παγκόσμια Ημέρα Παιδιού, στις 20 Νοεμβρίου, η Γάζα ζούσε την πιο σκοτεινή της πραγματικότητα. Η Γιάννα, μια μητέρα από τη Γάζα, ετοιμάζε πίτες για τα παιδιά της, προσπαθώντας να δημιουργήσει μια στιγμή χαράς σε ένα περιβάλλον αφάνταστου πόνου. Μέσα σε ένα καταφύγιο, μακριά από το κατεστραμμένο τους σπίτι, τα παιδιά της, ο Σάλεμ και η Μαρία, έβρισκαν παρηγοριά στην αγκαλιά της. Όμως, η χαρά δεν κράτησε πολύ. Μια αεροπορική επιδρομή έσβησε τη ζωή του Σάλεμ ακαριαία, ενώ η Μαρία βρέθηκε νεκρή το πρωί της γιορτής, παρασύρθηκε από τα παιχνίδια της.
Η Γιάννα, τραυματισμένη και καταρρακωμένη, δήλωσε συντετριμμένη: «Ποιο παιδί γιορτάζουν; Σκότωσαν τα δύο μου παιδιά την Παγκόσμια Ημέρα Παιδιού». Η απλή επιθυμία της να προσφέρει στα παιδιά της μια γλυκιά λιχουδιά για να γιορτάσουν, έγινε ανεκπλήρωτη ευχή, και τα ονόματα των παιδιών της προστέθηκαν στον μακρύ κατάλογο των χιλιάδων θυμάτων, πάνω από 20.000 παιδιά, όπως αναφέρει το Γραφείο Τύπου της Κυβέρνησης.
Παρόμοια τραγική μοίρα βρήκε τη μικρή Χάλα Αμπού Σάμρα, η οποία αναζητούσε την οικογένειά της ανάμεσα στα θύματα. Αντιμέτωπη με τον απανθρακωμένο πατέρα της και τους σωρούς των λευκών φερετρών των αδελφών της, ξέσπασε με μια φράση που σφραγίζει την ορφάνια: «Ποιο ήταν το λάθος μου; Γιατί πρέπει να ζω ορφανή;». Περίπου 56.350 παιδιά έχουν χάσει έναν ή και τους δύο γονείς τους, δημιουργώντας μια από τις μεγαλύτερες τραγωδίες παιδικής ορφάνιας στην εποχή μας.
Η πραγματικότητα στη Γάζα δεν αφορά μόνο τον θάνατο. Τα δίδυμα Μοχάμεντ και Ακράμ Τζούντιε, μόλις 14 μηνών, γεννήθηκαν πρόωρα μετά την εισπνοή τοξικών αερίων από τη μητέρα τους, με αποτέλεσμα εγκεφαλική παράλυση και σοβαρή έλλειψη οξυγόνου. Ζουν σε ένα καταφύγιο, στερούμενοι βασικών αναγκών, ενώ η Ισραηλινή κυβέρνηση κλείνει τις πόρτες σε χιλιάδες παιδιά που χρειάζονται επείγουσα ιατρική φροντίδα στο εξωτερικό.
Σε ένα πρόχειρο γήπεδο, όπου πλέον στεγάζονται εκτοπισμένοι, τα παιδιά προσπαθούν να ξαναβρούν τα όνειρά τους. Η Μπενάν σχεδιάζει σε μια άμμο το σπίτι των ονείρων της, ενώ ένα άλλο παιδί, με τα μάτια γεμάτα φτώχεια, εκφράζει την επιθυμία του να φάει κοτόπουλο και κρέας. Άλλα παιδιά, με σακίδια στην πλάτη, προσπαθούν να καλύψουν δύο χαμένα χρόνια εκπαίδευσης. Όλοι τους, παρά τις δυσκολίες, κρατούν ζωντανά τα όνειρά τους: να γίνουν γιατροί, αστυνομικοί, δάσκαλοι. Και όταν ρωτήθηκαν αν αγαπούν τη Γάζα, η απάντησή τους ήταν ομόφωνη: «Φυσικά, είναι η πατρίδα μας». Ο πόλεμος τους στέρησε πολλά, αλλά τους δίδαξε να αγωνίζονται για την πατρίδα τους.
