Η «καταστροφή είναι ο στόχος», όπως υποστηρίζει ο Ofer Cassif, βουλευτής του κόμματος Hadash, σχολιάζοντας τις κινήσεις του Benjamin Netanyahu. Ενώ ο Ισραηλινός πρωθυπουργός αποφεύγει να εκφράσει ανοιχτά την αντίθεσή του στο μνημόνιο κατανόησης μεταξύ Ιράν και Ηνωμένων Πολιτειών, η δυσαρέσκεια στο εσωτερικό του Ισραήλ και οι στρατιωτικές επιχειρήσεις στον Λίβανο αποκαλύπτουν μια εντελώς διαφορετική εικόνα: το Ισραήλ είναι οργισμένο και ανήσυχο.
Ο Benjamin Netanyahu, ο οποίος επί χρόνια πόνταρε στη σχέση του με τον Donald Trump, βρίσκεται τώρα σε αδιέξοδο. Η απόφαση του Αμερικανού προέδρου να συνάψει συμφωνία με το Ιράν —χωρίς προηγούμενη διαβούλευση με το Ισραήλ— ανέτρεψε τις ισορροπίες. Η συμφωνία, η οποία περιλαμβάνει ένα σχέδιο ανασυγκρότησης 300 δισεκατομμυρίων δολαρίων για το Ιράν, δεσμεύει τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους στον άμεσο και μόνιμο τερματισμό των στρατιωτικών επιχειρήσεων, συμπεριλαμβανομένου του Λιβάνου.
Η αντίδραση του Ισραήλ ήταν άμεση, με σφοδρούς βομβαρδισμούς στον Λίβανο που κόστισαν τη ζωή σε τουλάχιστον 47 άτομα την Παρασκευή 19 Ιουνίου 2026, ενώ τέσσερις Ισραηλινοί στρατιώτες έχασαν τη ζωή τους από επιθέσεις της Hezbollah. Παρά τις σκληρές δηλώσεις του ακροδεξιού υπουργού Εθνικής Ασφάλειας Itamar Ben-Gvir, το βράδυ της Παρασκευής αναφέρθηκε επίτευξη εκεχειρίας, πιθανότατα υπό την πίεση των ΗΠΑ για τη διάσωση της συμφωνίας.
Ο JD Vance, αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, σε μια κίνηση άνευ προηγουμένου, επέκρινε ευθέως την ισραηλινή κυβέρνηση, καλώντας τον Itamar Ben-Gvir και τον υπουργό Οικονομικών Bezalel Smotrich να μην επιτίθενται στον μοναδικό ισχυρό σύμμαχο που έχει απομείνει στη χώρα τους. Σύμφωνα με τον Yossi Mekelberg από το Chatham House, ο Benjamin Netanyahu γνωρίζει ότι δεν έχει την πολυτέλεια μιας πραγματικής ρήξης με την Ουάσινγκτον, αλλά χρειάζεται να διατηρήσει μια εικόνα σύγκρουσης για να παραμείνει πολιτικά βιώσιμος ενόψει των επερχόμενων εκλογών.
Οι αναλυτές επισημαίνουν ότι ο Benjamin Netanyahu, ο οποίος χρησιμοποιεί την απειλή του Ιράν ως κεντρικό πολιτικό εργαλείο από τη δεκαετία του 1990, έχει παγιδευτεί στις ίδιες του τις υποσχέσεις, αδυνατώντας να πείσει την κοινή γνώμη για το αποτέλεσμα του πολέμου.
