Η επίτευξη μιας βιώσιμης ειρήνης στον Λίβανο αποδεικνύεται πολύ πιο δύσκολη υπόθεση από την ίδια τη διεξαγωγή του πολέμου. Η επίλυση της κρίσης απαιτεί βαθιά κατανόηση της ιστορικής διαδρομής της χώρας, καθώς και των νέων γεωπολιτικών δεδομένων που διαμορφώνονται. Εν μέσω μιας εύθραυστης κατάπαυσης του πυρός, ο Πρόεδρος Joseph Aoun προετοιμάζεται για μια σημαντική επίσκεψη στην Ουάσιγκτον, όπου φημολογείται ότι ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Donald Trump ενδέχεται να τον πιέσει για μια συνάντηση με τον Ισραηλινό Πρωθυπουργό Benjamin Netanyahu.
Ωστόσο, μια συμβολική συνάντηση δεν αρκεί για να λύσει το πρόβλημα. Παρά την κατάπαυση του πυρός, το Ισραήλ συνεχίζει να κατέχει τμήματα του νότιου Λιβάνου. Ο Υπουργός Άμυνας Israel Katz έχει δηλώσει ότι στόχος είναι η δημιουργία μιας «ζώνης ασφαλείας» σε όλη την περιοχή νότια του ποταμού Λιτάνι, η οποία αντιστοιχεί στο 10 τοις εκατό της λιβανικής επικράτειας. Οι κάτοικοι παραμένουν εκτοπισμένοι, ενώ οι ισραηλινές δυνάμεις προχωρούν σε μαζικές καταστροφές υποδομών. Η ρητορική περί «καταστροφής της Hezbollah» μοιάζει να καλύπτει μια ευρύτερη εκστρατεία εδαφικού ελέγχου, μια επιδίωξη που ανάγεται στις ιστορικές βλέψεις των ιδρυτών του Ισραήλ, όπως ο David Ben-Gurion, για εδάφη που εκτείνονται έως τον ποταμό Λιτάνι.
Η ιστορική αναδρομή δείχνει ότι η περιοχή έχει σημαδευτεί από σφαγές, όπως αυτή στο χωριό Hula το 1948, και την εισροή χιλιάδων Παλαιστινίων προσφύγων λόγω της Νάκμπα. Η περιθωριοποίηση των σιιτικών πληθυσμών στον νότο κατά τις δεκαετίες του 1960 και 1970 αποτέλεσε το γόνιμο έδαφος για την πολιτική κινητοποίηση και την ίδρυση της Hezbollah. Σήμερα, η οργάνωση αποτελεί κεντρικό παίκτη που υποστηρίζεται από το Ιράν, το οποίο τη θεωρεί την πρώτη γραμμή άμυνας απέναντι στις επεκτατικές τάσεις του Ισραήλ.
Αναλύοντας τα δεδομένα, προκύπτουν τέσσερα κρίσιμα συμπεράσματα: Πρώτον, δεν υπάρχει στρατιωτική λύση σε ένα πολιτικό πρόβλημα. Δεύτερον, υπάρχουν ισχυρά κέντρα που ωθούν σε κλιμάκωση, συμπεριλαμβανομένου του Benjamin Netanyahu που επιδιώκει τη διατήρηση του πολέμου για λόγους εσωτερικής πολιτικής επιβίωσης. Τρίτον, η έλλειψη αμυντικής ισχύος καθιστά μια χώρα εύκολο στόχο, όπως αποδεικνύει η περίπτωση του Λιβάνου. Τέλος, η εξάρτηση από ξένες δυνάμεις για την ασφάλεια δεν μπορεί να εγγυηθεί μόνιμη ειρήνη. Η ειρήνη απαιτεί μια νέα περιφερειακή τάξη που θα γίνει αποδεκτή από τις ίδιες τις τοπικές δυνάμεις.
