Η «πολιτική των κατσαρίδων» ή αλλιώς **πολιτική των κατσαρίδων** στην Ινδία, έχει πάψει προ πολλού να αποτελεί ένα απλό διαδικτυακό αστείο. Το κίνημα Cockroach Janta Party (CJP), που γεννήθηκε μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα, έχει πλέον εισέλθει σε μια επικίνδυνη φάση, καθώς οι οπαδοί του συγκρούονται με τις αρχές στο Νέο Δελχί.

Η κατάσταση κορυφώθηκε όταν η αστυνομία απομάκρυνε βίαια τον ακτιβιστή Sonam Wangchuk από τη διαμαρτυρία στο αστεροσκοπείο Jantar Mantar, μεταφέροντάς τον στο νοσοκομείο την 21η ημέρα της απεργίας πείνας που πραγματοποιούσε. Παράλληλα, ο ιδρυτής του CJP, Abhijeet Dipke, ξεκίνησε τη δική του απεργία πείνας, με τους διαδηλωτές να προγραμματίζουν πορεία προς το Ινδικό Κοινοβούλιο. Απαιτούν την παραίτηση του Υπουργού Παιδείας Dharmendra Pradhan, λόγω των διαρροών σε εξετάσεις πανεπιστημιακής εισαγωγής που έχουν προκαλέσει εθνική κατακραυγή. Ορισμένοι μάλιστα ζητούν ακόμη και την παραίτηση του Πρωθυπουργού Narendra Modi.

Το κίνημα CJP εμφανίστηκε στα μέσα Μαΐου, ως άμεση απάντηση στις προσβλητικές δηλώσεις του Ανώτατου Δικαστή Surya Kant, ο οποίος είχε αποκαλέσει τους ανέργους νέους «κατσαρίδες». Αντί οι νέοι να υποχωρήσουν, υιοθέτησαν τον όρο ως «παράσημο», μετατρέποντας την ταπείνωση σε ορατότητα. Η «κατσαρίδα», ως σύμβολο, εκφράζει την Ινδία των ανεκπλήρωτων ονείρων και της κοινωνικής ανισότητας.

Η κυβέρνηση του Bharatiya Janata Party (BJP) βρέθηκε απροετοίμαστη μπροστά σε αυτό το φαινόμενο. Ενώ αρχικά επιχείρησε τον περιορισμό των αντιδράσεων, πλέον φαίνεται να ανησυχεί, καθώς το CJP εξέφρασε ένα διάχυτο συναίσθημα κοινωνικής απόγνωσης. Η κρίση στην απασχόληση, η συγκέντρωση πλούτου στο 1% του πληθυσμού και η αποτυχία του κράτους να διασφαλίσει την αξιοκρατία στις εξετάσεις, έχουν ωθήσει τη νεολαία στα άκρα.

Για πολλές οικογένειες της μεσαίας τάξης, οι εξετάσεις αποτελούν το μοναδικό «στοίχημα» για κοινωνική ανέλιξη. Όταν οι εξετάσεις διαρρέουν, το κράτος δεν αποτυγχάνει απλώς διοικητικά, αλλά προδίδει τις θυσίες εκατομμυρίων ανθρώπων. Το CJP, παρά την ευθραυστότητά του, αποδεικνύει ότι ακόμη και σε μια εποχή πολιτικής εξάντλησης, το δημοκρατικό πνεύμα επιβιώνει μέσα από τη σάτιρα και το χιούμορ, λειτουργώντας ως η τελευταία μορφή θάρρους σε σκοτεινούς καιρούς.