Ο κυβερνήτης του Τέξας, Γκρεγκ Άμποτ, με την ανακοίνωσή του στις 19 Νοεμβρίου για επίσημη έρευνα σχετικά με τις λεγόμενες «δικαστικές αποφάσεις Σαρίας», δεν βασίστηκε σε στοιχεία, παράπονα ή νομικές παρατυπίες, αλλά σε μια πολιτική παράσταση. Στο Τέξας δεν υπάρχουν «δικαστικές αποφάσεις Σαρίας», παρά μόνο εθελοντικά μουσουλμανικά συμβούλια διαμεσολάβησης που λειτουργούν εντός του ίδιου πλαισίου με τα εβραϊκά δικαστήρια beth din και τις χριστιανικές υπηρεσίες διαιτησίας.
Παρά ταύτα, σε επιστολή του προς εισαγγελείς και σερίφηδες, ζητώντας έρευνα, ο Άμποτ έγραψε: «Οι θρησκευτικές προστασίες του Συντάγματος δεν παρέχουν καμία εξουσία σε θρησκευτικά δικαστήρια να παρακάμπτουν νόμους σε κρατικό και ομοσπονδιακό επίπεδο απλώς με το να φορούν ρόμπες και να διακηρύσσουν θέσεις ασύμβατες με τον δυτικό πολιτισμό». Με αυτό υπαινίσσεται ότι οι Μουσουλμάνοι δημιουργούν κρυφά ένα εναλλακτικό νομικό σύστημα.
Αυτό δεν είναι επιβολή του νόμου. Είναι πολιτικό θέατρο, σχεδιασμένο για να υποδαυλίσει τον φόβο.
Μια μέρα νωρίτερα, στις 18 Νοεμβρίου, ο Άμποτ είχε εκδώσει εκτελεστική διαταγή, χαρακτηρίζοντας το Συμβούλιο Αμερικανο-Ισλαμικών Σχέσεων (CAIR) – τη μεγαλύτερη οργάνωση πολιτικών δικαιωμάτων για τους Μουσουλμάνους στις ΗΠΑ – ως «ξένη τρομοκρατική οργάνωση» (FTO).
Η διαταγή δεν ανέφερε καμία εγκληματική πράξη, καμία βία, κανένα σχέδιο, κανένα κατηγορητήριο. Ήταν απλώς ένας γενικευμένος ισχυρισμός ότι μια αμερικανική οργάνωση πολιτικών δικαιωμάτων συνιστούσε απειλή για την εθνική ασφάλεια.
Νομικοί αμέσως επισήμαναν ότι ο Άμποτ δεν έχει την εξουσία να χαρακτηρίζει FTOs· μόνο η ομοσπονδιακή κυβέρνηση των ΗΠΑ το έχει. Όμως, και πάλι, το ζήτημα δεν ήταν η νομική ακρίβεια.
Αυτή η αναποτελεσματική διαταγή είχε περισσότερο να κάνει με πολιτικά μηνύματα παρά με οτιδήποτε άλλο. Στόχος ήταν να παρουσιαστούν οι Αμερικανοί Μουσουλμάνοι και οι θεσμοί τους ως ύποπτοι και η συμμετοχή τους στα κοινά ως κίνδυνος για την ασφάλεια.
Οι ενέργειες του Άμποτ είναι το τελευταίο αποτέλεσμα μιας δεκαετιών αμερικανικής «μηχανής πανικού» που μετατρέπει την καθημερινή μουσουλμανική ζωή σε αφήγημα απειλής. Αυτή η μηχανή πανικού λειτουργεί εδώ και δεκαετίες και έχει επανειλημμένα χρησιμοποιήσει τη Σαρία ως όπλο για πολιτικά οφέλη.
Για παράδειγμα, στα τέλη της δεκαετίας του 2000, μια συντονισμένη εθνική εκστρατεία – με επικεφαλής ακτιβιστές όπως ο David Yerushalmi και οργανώσεις όπως η ACT for America – πίεσε νομοθέτες σε όλη τη χώρα να εισάγουν νομοσχέδια «κατά της Σαρίας». Στις αρχές της δεκαετίας του 2010, πάνω από 40 πολιτείες εξέτασαν νόμους που απαγόρευαν στα δικαστήρια να εφαρμόζουν «ξένο δίκαιο», μια ευφημιστική περιγραφή που όλοι καταλάβαιναν ως ισλαμικό δίκαιο.
Το πιο ακραίο παράδειγμα συνέβη στην πολιτεία της Οκλαχόμα των ΗΠΑ, όπου οι ψηφοφόροι ενέκριναν μια συνταγματική τροπολογία που απαγόρευε ρητά τη Σαρία και την εφαρμογή διεθνούς δικαίου. Όταν ο νόμος αμφισβητήθηκε νομικά, ένας ομοσπονδιακός δικαστής τον απέκλεισε.
Αυτή και άλλες νομικές προκλήσεις αποκάλυψαν αυτά τα μέτρα για ό,τι πραγματικά ήταν: πολιτικά τεχνάσματα, όχι απαντήσεις σε πραγματικά νομικά προβλήματα. Ωστόσο, η ευρύτερη εκστρατεία πέτυχε να εξομαλύνει την ιδέα ότι η μουσουλμανική θρησκευτική πρακτική από μόνη της αποτελεί απειλή για την εθνική ασφάλεια, ανοίγοντας τον δρόμο για μεταγενέστερες κλιμακώσεις, συμπεριλαμβανομένων των ενεργειών του Άμποτ στο Τέξας σήμερα.
Μήνες πριν από την έκκληση για έρευνα στις «δικαστικές αποφάσεις Σαρίας», πάλι στο Τέξας, ένα έργο ακινήτων υπό μουσουλμανική ηγεσία στοχοποιήθηκε με έρευνα του Υπουργείου Δικαιοσύνης (DOJ) και χαρακτηρίστηκε στο διαδίκτυο ως «αποικία Σαρίας». Οι κάτοικοι της περιοχής ενημερώθηκαν ότι το ισλαμικό δίκαιο θα διέπει τη γειτονιά, ότι οι μη Μουσουλμάνοι θα αποκλείονταν και ότι η ανάπτυξη αποτελούσε μέρος μιας «ισλαμικής κατάληψης». Κανένας από αυτούς τους ψιθύρους δεν ήταν αληθινός: το έργο ήταν ανοιχτό σε όλους και στόχευε μόνο στην αντιμετώπιση της στεγαστικής κρίσης της περιοχής.
Το DOJ έβαλε τέλος στην έρευνά του τον Ιούνιο, αφού δεν βρήκε καμία παρανομία. Όμως, τον Σεπτέμβριο, ο κυβερνήτης Άμποτ υπέγραψε νόμο που απαγορεύει τις «ενότητες Σαρίας» στο Τέξας.
Αυτή η δυναμική έχει παιχτεί πολύ πέρα από το Τέξας. Στην πολιτεία του Τενεσί, αντίπαλοι ενός τζαμιού στο Murfreesboro υποστήριξαν ότι το Ισλάμ δεν είναι θρησκεία και ότι οι Μουσουλμάνοι, ως εκ τούτου, δεν αξίζουν προστασία της Πρώτης Τροπολογίας. Το επιχείρημα αυτό αγνοούσε αιώνες συνταγματικής διδασκαλίας, αλλά δεν είχε σημασία. Ο στόχος ήταν να εμφανιστεί η μουσουλμανική θρησκευτική ζωή ως νομικά αθέμιτη.
Στο Dearborn, Μίσιγκαν, μια πόλη με μια από τις παλαιότερες αραβικές και μουσουλμανικές κοινότητες της χώρας, ιογενείς φήμες ισχυρίζονται επανειλημμένα ότι η πόλη έχει «καταληφθεί από τη Σαρία». Κατασκευασμένα βίντεο, παραποιημένοι τίτλοι και εικόνες από άλλες χώρες έχουν διαδοθεί για να δημιουργήσουν την ψευδαίσθηση ισλαμικής διακυβέρνησης σε αμερικανικό έδαφος. Οι ελέγχοι γεγονότων έχουν διαψεύσει αυτές τις αφηγήσεις, αλλά οι φήμες επιμένουν.
Επίσης, στοχοποιούνται δημόσια πρόσωπα Μουσουλμάνοι. Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας, ο νεοεκλεγείς δήμαρχος της Νέας Υόρκης, Zohran Mamdani, αντιμετώπισε ρατσιστικά μιμίδια και θεωρίες συνωμοσίας που ισχυρίζονταν ότι σχεδίαζε να επιβάλει «κανόνα Σαρίας» αν εκλεγόταν. Καμία από τις προτάσεις πολιτικής του Mamdani δεν έχει θρησκευτικό περιεχόμενο. Η ατζέντα του εστιάζει στα μαζικά μέσα μεταφοράς, τη στέγαση και την λογοδοσία της αστυνομίας. Αλλά για όσους επενδύουν στον πανικό της Σαρίας, ένας Μουσουλμάνος σε δημόσιο αξίωμα θεωρείται πάντα ως Δούρειος Ίππος.
Και δεν είναι μόνο οι Ρεπουμπλικάνοι που φουντώνουν αυτές τις φλόγες. Μεγάλες εφημερίδες, φιλελεύθεροι πολιτικοί, ακόμη και θεσμοί πολιτικών ελευθεριών, έχουν υιοθετήσει επανειλημμένα την υποκείμενη αντίληψη ότι το ισλαμικό δίκαιο είναι εγγενώς ξένο, εγγενώς πολιτικό ή εγγενώς αντίθετο με τις αμερικανικές αξίες. Αποδεχόμενοι την προϋπόθεση ότι η Σαρία είναι απειλή, στην πραγματικότητα επικυρώνουν την αρχιτεκτονική της αφήγησης της ισλαμοφοβίας, ακόμη και όταν ισχυρίζονται ότι την αντιτίθενται.
Αυτά τα περιστατικά αποκαλύπτουν ένα συνεπές μοτίβο: ο πανικός γύρω από τη Σαρία δεν αφορά νόμο, ασφάλεια ή συνταγματική αρχή. Αφορά τη διατήρηση ορίων σε μια χώρα που αγωνίζεται με δημογραφικές αλλαγές. Αφορά ποιος έχει το δικαίωμα να θεωρείται Αμερικανός και ποιος παραμένει μόνιμα ύποπτος. Ο πανικός επανεμφανίζεται όχι επειδή αντανακλά έγκυρες ανησυχίες, αλλά επειδή είναι χρήσιμος – ένα εργαλείο για την κινητοποίηση ψηφοφόρων, την αστυνόμευση της συμμετοχής στα κοινά και τη δικαιολόγηση της κρατικής παρακολούθησης.
Αυτό που κάνει τα πράγματα ακόμη πιο ειρωνικά είναι ότι η Σαρία, όπως την κατανοούν οι Ισλαμιστές λόγιοι ανά τους αιώνες, έχει ελάχιστη σχέση με τις καρικατούρες που κινούν την πολιτική των ΗΠΑ. Στα αραβικά, «Σαρία» σημαίνει «ένας δρόμος προς το νερό», μια μεταφορά για ηθική και πνευματική τροφή.
Είναι ένα ευρύ ηθικό πλαίσιο που ασχολείται με τη δικαιοσύνη, την ευημερία και τη λογοδοσία. Οι θεμελιώδεις στόχοι της – τα *maqāṣid al-sharīʿa* – περιστρέφονται γύρω από την προστασία της ζωής, της διανόησης, της πίστης, της περιουσίας και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Η παράδοση περιέχει εξελιγμένες διδασκαλίες περί επιείκειας (istiḥsān), δημοσίου συμφέροντος (maṣlaḥa) και εθίμου (ʿurf), οι οποίες λειτουργούν πολύ παρόμοια με τα εργαλεία επιείκειας και συμφραζόμενων των σύγχρονων συστημάτων κοινού δικαίου.
Μακριά από το να είναι ένας ξένος κώδικας, η Σαρία μοιράζεται βαθιές δομικές αντηχήσεις με τις δυτικές νομικές παραδόσεις. Όπως έδειξε ο καθηγητής John Makdisi σε ένα άρθρο ορόσημο στο *North Carolina Law Review*, πολλά θεμελιώδη χαρακτηριστικά του αγγλικού κοινού δικαίου φέρουν εντυπωσιακές ομοιότητες με τα ισλαμικά νομικά θεσμικά όργανα, πιθανώς μέσω της Νορμανδικής Σικελίας. Αυτή η ιστορία έχει σημασία όχι επειδή καταρρίπτει τις διαφορές μεταξύ των νομικών συστημάτων, αλλά επειδή εκθέτει την παραλογισμό της ιδέας ότι το ισλαμικό δίκαιο είναι εγγενώς ασύμβατο με τη δυτική διακυβέρνηση.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες κάποτε κατανόησαν αυτή την κληρονομιά. Όταν αποκαλύφθηκε η αίθουσα του Ανώτατου Δικαστηρίου το 1935, διέθετε μια μαρμάρινη ζωφόρο που απεικόνιζε τους σπουδαιότερους νομοθέτες της ανθρωπότητας, συμπεριλαμβανομένου του Προφήτη Μωάμεθ, ο οποίος έδειχνε να κρατά ένα Κοράνι ως σύμβολο δικαιοσύνης και ηθικής αυθεντίας. Σήμερα, η αναγνώριση αυτού του απλού ιστορικού γεγονότος θα προκαλούσε από μόνη της οργή.
Ο ανανεωμένος πανικός της Σαρίας δεν αφορά την είσοδο του Ισλάμ στα αμερικανικά δικαστήρια. Αφορά την είσοδο του Ισλάμ στην αμερικανική κοσμική ζωή. Αφορά τη μουσουλμανική πολιτική συμμετοχή, την ανάπτυξη μουσουλμανικών κοινοτήτων, τους μουσουλμανικούς θεσμούς και τη μουσουλμανική εκπροσώπηση – όλα αυτά επαναπροσδιορίζονται ως υπαρξιακές απειλές. Καθώς η χώρα εισέρχεται σε έναν νέο εκλογικό κύκλο που καθοδηγείται από ρητορική κατά της πολυμορφίας, θεωρίες συνωμοσίας κατά των Μουσουλμάνων και επιθέσεις σε προγράμματα σπουδών της Μέσης Ανατολής, η Σαρία γίνεται ένα ευέλικτο δοχείο για ένα πολύ παλαιότερο άγχος: τον φόβο μιας πλουραλιστικής Αμερικής.
Ο κίνδυνος δεν είναι η Σαρία. Ο κίνδυνος είναι η πολιτική μηχανή που μετατρέπει τους απλούς Αμερικανούς Μουσουλμάνους σε αντικείμενα υποψίας, σε στόχους κρατικής εξουσίας και σε στηρίγματα σε έναν πολιτισμικό πόλεμο που δεν επέλεξαν. Αν υπάρχει κάτι που οι Αμερικανοί πρέπει να φοβούνται, δεν είναι το ισλαμικό δίκαιο, αλλά η χρήση του φόβου ως όπλο.
