Η Alang, το μεγαλύτερο ναυπηγείο διάλυσης πλοίων στον κόσμο, που βρίσκεται στην παράκτια πολιτεία Gujarat της Ινδίας, αντιμετωπίζει μια πρωτοφανή κρίση. Κάποτε ένα ζωντανό κέντρο ναυτιλιακής ανακύκλωσης, όπου δεκάδες πλοία έφταναν ετησίως για διάλυση, σήμερα η Alang βλέπει τον αριθμό των αφίξεων να μειώνεται δραματικά. Αυτή η πτώση έχει αντίκτυπο σε χιλιάδες εργαζομένους και σε ολόκληρο το δευτερεύον εμπόριο που συνδέεται με τη δραστηριότητα αυτή.
“Στις παλιές μέρες, τα πλοία παρατάσσονταν σε αυτό το ναυπηγείο σαν βόδια πριν από μια καταιγίδα”, αναφέρει ο Ramakant Singh, ένας 47χρονος εργαζόμενος που έχει περάσει δύο δεκαετίες διαλύοντας μεγάλα πλοία. “Τώρα, μετράμε τις αφίξεις στα δάχτυλα”. Η Alang, που στο παρελθόν αποτελούσε τη ραχοκοκαλιά της ινδικής βιομηχανίας ανακύκλωσης πλοίων, είναι υπεύθυνη για σχεδόν το 98% του συνόλου της Ινδίας και περίπου το ένα τρίτο του παγκόσμιου όγκου διάλυσης πλοίων. Από τη δεκαετία του 1980, περισσότερα από 8.600 πλοία έχουν διαλυθεί εδώ.
Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια, η κατάσταση έχει αλλάξει ριζικά. Ο Chintan Kalthia, ιδιοκτήτης ενός από τα ελάχιστα ναυπηγεία που παραμένουν ανοιχτά, επισημαίνει: “Παλιότερα, υπήρχε πολλή δουλειά για όλους. Τώρα, οι περισσότεροι εργαζόμενοι έχουν φύγει. Μόνο όταν ένα νέο πλοίο φτάνει, επιστρέφουν μερικοί. Η δική μου επιχείρηση έχει μειωθεί στο 30-40% σε σχέση με παλιά”. Δεκάδες από τις 153 διαθέσιμες θέσεις διάλυσης παραμένουν ανενεργές, ενώ οι εναπομείνασες λειτουργούν με μόλις 25% της δυναμικότητάς τους.
Οι λόγοι για αυτή την παρακμή είναι ποικίλοι. Ένας βασικός παράγοντας είναι η παγκόσμια αύξηση των ναύλων μετά την πανδημία COVID-19. Αυτή η άνοδος έχει οδηγήσει τους ιδιοκτήτες πλοίων να παρατείνουν τη ζωή των σκαφών τους αντί να τα στέλνουν για διάλυση. Παράγοντες όπως ο πόλεμος στη Γάζα και οι επιθέσεις των Χούθι στην Ερυθρά Θάλασσα έχουν προκαλέσει διαταραχές στο παγκόσμιο εμπόριο, αναγκάζοντας τα πλοία να ακολουθούν μακρύτερες διαδρομές και αυξάνοντας το κόστος μεταφοράς. Επιπλέον, ο πόλεμος Ρωσίας-Ουκρανίας έχει αυξήσει το κόστος καυσίμων.
Ένας άλλος σημαντικός παράγοντας είναι η συμμόρφωση της Ινδίας με τη Διεθνή Σύμβαση του Χονγκ Κονγκ (HKC) για την Ασφαλή και Περιβαλλοντικά Ορθή Ανακύκλωση Πλοίων. Αν και η συμμόρφωση έχει βελτιώσει την ασφάλεια και τις περιβαλλοντικές πρακτικές, έχει αυξήσει σημαντικά το λειτουργικό κόστος. Αυτό καθιστά δύσκολη την ανταγωνιστικότητα της Alang σε σύγκριση με γειτονικές χώρες όπως το Μπαγκλαντές και το Πακιστάν, οι οποίες προσφέρουν υψηλότερες τιμές για LDT (Light Displacement Tonnage).
Η παρακμή της Alang δεν επηρεάζει μόνο τα ναυπηγεία, αλλά και ολόκληρο το οικοσύστημα ανακύκλωσης. Χιλιάδες μικρά καταστήματα που πωλούν ανακυκλωμένα υλικά από τα πλοία, καθώς και βιομηχανίες που παράγουν χάλυβα και άλλα δομικά υλικά, βλέπουν τις δραστηριότητές τους να μειώνονται. Εκατοντάδες εργαζόμενοι, κυρίως μετανάστες από φτωχότερες περιοχές της Ινδίας, έχουν αναγκαστεί να αναζητήσουν εργασία αλλού. Ο αριθμός των εργαζομένων στην Alang έχει μειωθεί από 60.000 σε λιγότερο από 15.000.
“Τι αξία έχει η ασφάλεια όταν δεν υπάρχει δουλειά;” αναρωτιέται ο Ramakant, επισημαίνοντας την αβεβαιότητα που επικρατεί. Η τύχη του «νεκροταφείου πλοίων» της Ινδίας κρέμεται πλέον από την άφιξη των επόμενων πλοίων.
