Στο επίκεντρο των πιο ευαίσθητων διαπραγματεύσεων της Ουάσινγκτον στη Μέση Ανατολή εδώ και μια γενιά, οι Αμερικανοί αξιωματούχοι βρέθηκαν αντιμέτωποι με ένα πρωτοφανές σενάριο: χρειάστηκε να ζητήσουν διακριτικά από τρίτες χώρες να προειδοποιήσουν το Ιράν για μια πιθανή ισραηλινή συνωμοσία με στόχο τη δολοφονία των δύο επικεφαλής διαπραγματευτών της Τεχεράνης.

Όπως αναφέρει ρεπορτάζ των New York Times, η Ουάσινγκτον φοβήθηκε ότι το Ισραήλ σχεδίαζε την εξόντωση του Ιρανού υπουργού Εξωτερικών Abbas Araghchi και του προέδρου του ιρανικού κοινοβουλίου Mohammad Bagher Ghalibaf. Μη μπορώντας να επιβάλει στον σύμμαχό της να σταματήσει, η αμερικανική πλευρά αναγκάστηκε να προειδοποιήσει τον ίδιο της τον αντίπαλο για τις προθέσεις του φίλου της.

Το πρόβλημα της Ουάσινγκτον, σύμφωνα με τον αναλυτή Nayef Al-Nabet, είναι δομικό: στην παρούσα φάση, το δυσκολότερο καθήκον δεν είναι να κρατήσει το Ιράν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, αλλά να εμποδίσει τον στενότερο σύμμαχό της από το να ανατρέψει το ίδιο το τραπέζι. Το Ισραήλ, βλέποντας τη διπλωματική διαδικασία ως στρατηγική απειλή που ακυρώνει την προοπτική αλλαγής καθεστώτος στην Τεχεράνη, λειτουργεί ως ο απόλυτος «υπονομευτής» (spoiler).

Η κατάσταση περιπλέκεται από το γεγονός ότι οι παραδοσιακοί μηχανισμοί πίεσης —εξαναγκασμός ή παροχή κινήτρων— δεν λειτουργούν σε έναν σύμμαχο που είναι ήδη πλήρως εξοπλισμένος από τις ΗΠΑ. Οι πρόσφατες αποκαλύψεις από την ισραηλινή ειδησεογραφική ιστοσελίδα Ynet, που δείχνουν ότι το γραφείο του Benjamin Netanyahu πίεζε τις μυστικές υπηρεσίες για διογκωμένες αναφορές σχετικά με την πορεία του πολέμου, εξηγούν γιατί μια βιώσιμη συμφωνία θεωρείται από το Τελ Αβίβ ως «αφήγημα κινδύνου».

Καθώς η ένταση κλιμακώνεται, η Ουάσινγκτον προσπαθεί να προστατεύσει τη διαδικασία μέσω της εμπλοκής τρίτων χωρών, όπως το Πακιστάν και το Κατάρ, που λειτουργούν ως εγγυητές για την ασφάλεια των διαπραγματευτών. Σε αυτό το ιδιότυπο παιχνίδι διπλωματίας, η επιτυχία των ΗΠΑ κρίνεται πλέον από το τι καταφέρνουν να αποτρέψουν: το γεγονός ότι οι διαπραγματευτές παραμένουν ζωντανοί και το κανάλι επικοινωνίας ανοιχτό, αποτελεί μια οριακή νίκη απέναντι στον σύμμαχο που δεν μπορεί να ελεγχθεί, παρά μόνο να περιοριστεί.