Η πρόσφατη στάση των Ηνωμένων Πολιτειών απέναντι στις κουρδικές δυνάμεις στη Συρία, κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων με τον συριακό στρατό, έστειλε ένα «καταστροφικό μήνυμα»: η συνεργασία τους είχε «εκπνεύσει». Αυτή η δήλωση, που ερμηνεύτηκε ως στροφή υπέρ της Δαμασκού και εγκατάλειψη των Κούρδων σε μια κρίσιμη στιγμή, έχει βαθιές επιπτώσεις σε όλη την περιοχή. Οι Κούρδοι, τόσο στις κοινότητες όσο και στις ελίτ, βλέπουν πλέον τις ΗΠΑ με αυξανόμενη καχυποψία, κάτι που αναπόφευκτα αλλάζει τους πολιτικούς υπολογισμούς.
Στη Συρία, η αμερικανική υποστήριξη προς τη μεταβατική κυβέρνηση υπό τον πρόεδρο Αχμέντ αλ-Σαράα σηματοδοτεί την πορεία προς ένα συγκεντρωτικό συριακό κράτος. Αυτό προκαλεί βαθιά ανησυχία στους Κούρδους, δεδομένων των ιστορικών εμπειριών τους με κεντρικά καθεστώτα στη Μέση Ανατολή, τα οποία συχνά οδηγούσαν στην περιθωριοποίηση, τον αποκλεισμό και την αφομοίωση των κουρδικών μειονοτήτων. Η επίσημη άρνηση της ύπαρξης των Κούρδων ως ξεχωριστής ομάδας, η απαγόρευση της κουρδικής γλώσσας και η στέρηση υπηκοότητας από πολλούς Κούρδους επί καθεστώτος Άσαντ, αφήνουν βαθιά τραύματα. Παρόλο που πρόσφατα διατάγματα υποσχέθηκαν ορισμένα δικαιώματα και αναγνώριση «κουρδικών περιοχών», η αβεβαιότητα παραμένει, καθώς αυτά τα βήματα γίνονται στο πλαίσιο μιας δομής που στοχεύει στη συγκεντροποίηση.
Στο Ιράκ, η σχέση μεταξύ σιιτικών και κουρδικών κομμάτων, μετά από χρόνια ανταγωνισμού, φαίνεται να αναδιαμορφώνεται. Η κοινή ανησυχία για την περιθωριοποίηση στην περιοχή και οι εξελίξεις στη Συρία και το Ιράν, δημιουργούν νέα κοινά συμφέροντα. Για πρώτη φορά, τόσο οι Κούρδοι ηγέτες όσο και οι απλοί πολίτες στο Ιράκ δεν εκφράζουν ενθουσιασμό για μια ενδεχόμενη αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν. Η υποστήριξη του Κουρδικού Δημοκρατικού Κόμματος (KDP) στον Nouri al-Maliki για τη θέση του πρωθυπουργού, αν και επηρεασμένη από εσωτερικές ιρακινές και κουρδικές πολιτικές, δείχνει αυτή τη νέα δυναμική. Ωστόσο, μια πιθανή σύμπλευση του KDP με μια κυβέρνηση al-Maliki μπορεί να μην είναι προς το συμφέρον των ΗΠΑ, ειδικά όσον αφορά την προσπάθειά τους να περιορίσουν την επιρροή του Ιράν.
Στην Τουρκία, η βιωσιμότητα της ειρηνευτικής διαδικασίας με το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν (PKK) φάνηκε να εξαρτάται από την επίλυση του κουρδικού ζητήματος στη Συρία. Οι συγκρούσεις στη Συρία απείλησαν να τερματίσουν τις διαπραγματεύσεις, ωστόσο, τα δύο ζητήματα φαίνεται πλέον να αντιμετωπίζονται ως ξεχωριστά. Οι διαπραγματεύσεις με το PKK αναμένεται να συνεχιστούν εντός των συνόρων της Τουρκίας, καθώς οι ηγέτες του PKK δεν έχουν απορρίψει οριστικά τις συνομιλίες με την Άγκυρα, παρά την απογοήτευσή τους από την αποδυνάμωση των SDF.
Οι Κούρδοι του Ιράν, αν και μακριά από τη Συρία, έχουν επίσης παρακολουθήσει τις εξελίξεις και έχουν βγάλει τα συμπεράσματά τους. Η εγκατάλειψη των SDF από τις ΗΠΑ κατέδειξε την απρόβλεπτη φύση της αμερικανικής υποστήριξης. Παρά τις αμερικανικές παρεμβάσεις κατά του ιρανικού καθεστώτος, οι Ιρανοί Κούρδοι επέλεξαν συλλογικά να μην πρωτοστατήσουν στις πρόσφατες διαδηλώσεις, αποφεύγοντας την εργαλειοποίησή τους από τα δυτικά μέσα ενημέρωσης. Η πιθανή επιστροφή του Reza Pahlavi, ο οποίος απολαμβάνει την υποστήριξη της Ουάσινγκτον, δεν προσφέρει ελπίδα για τα κουρδικά δικαιώματα. Παρόλο που ορισμένες ιρακινές κουρδικές ένοπλες ομάδες πραγματοποίησαν επιθέσεις, οι κύριοι ιρανοί Κούρδοι ένοπλοι δρώντες επέλεξαν να μην κλιμακώσουν τη σύγκρουση, φοβούμενοι ιρανικά αντίποινα κατά των Κούρδων του Ιράκ.
Με κάθε εγκατάλειψη των Κούρδων συμμάχων, οι ΗΠΑ διαβρώνουν περαιτέρω τα θεμέλια εμπιστοσύνης των τοπικών συνεργασιών τους. Οι Κούρδοι του Ιράκ και της Συρίας έχουν μάθει να ζουν με την αμερικανική αναξιοπιστία, αλλά αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να διαρκέσει επ’ άπειρον. Όταν οι σχέσεις αυτές θα ραγίσουν, οι συνέπειες για την αμερικανική επιρροή στην περιοχή θα είναι πιθανώς τεράστιες.
